Zo dan coole madam in Rome

En dan loop je over het strand en dan zie je ...

Je eigen initialen op de rug van een strandbezoekster getatoeeerd! Het is goed dat ik de videocamera bij me had die dag want anders had je het niet geloofd.

MvdG: Mirthe van de Gender of Marcel vd Gender :-)

Vliegeren op het strand

Eindelijk was het dan zo ver voldoende wind om Mirthe haar vlieger op te laten. De afgelopen dagen hadden we het al een aantal keer geprobeerd, maar het waaide telkens net niet hard genoeg. Vandaag stond er eindelijk voldoende wind.

Na het eten trokken we dus gezamenlijk naar het strand om een nieuwe poging te ondernemen, en zowaar…. het lukte.

Pappa moest de boel een beetje gaande houden met de vlieger en heeft Mirthe flink geholpen. Helaas heb ik geen foto of video van Mirthe die aan het vliegeren was, immers had ik alle hens aan dek om Mirthe te ondersteunen en de mamma’s waren niet mee om te filmen deze keer.

Geitebreier of poepekleier?

Op de terugweg van Venetië begon Mirthe weer wat praatjes te krijgen. De Airco deed haar goed denk ik.

Hoe dan ook het was mijns inziens laat genoeg om maar eens te gaan slapen. Toen ik met de woorden “ He Geitenbreiertje,  ga maar eens slapen!” dat probeerde te initiëren ging Mirthe me proberen na te zeggen.

De uitkomst was” He poepekleier!”  Daar hebben mamma en pappa dan ook weer hartelijk om moeten lachen.

Een dagje Venetië – poeh poeh – heet , druk en zoals National Geographic schrijft: een themapark voor rijke touristen geworden

Vandaag hadden we een dagje Venetië gepland. Om half acht ging dus het wekkertje en giddie up go.

Het was de bedoeling dat we rond 9 uur weg zouden zijn, maar dat werd natuurlijk iets later. Rond half 10 zaten we in de auto op weg naar de meest zuidelijke punt van ons schiereiland om vanaf daar de boot te pakken richting Venetië.

Rijden was ons ten strengste afgeraden gezien de enorme files die we dan konden verwachten. Maar die files die kregen we sowieso wel te incasseren vandaag. Het begon al met de weg naar het schiereilandje toe waar het 1 lange rij langs de campings was. Ongelooflijk, blij dat we niet hier op een camping zaten daar het dan elke dag een feest zou zijn om hier af te geraken. Na 1,5 uur i.p.v. een half uur rijden kwamen we uiteindelijk bij het veer aan.  Daar was het opnieuw in de rij om een kaartje te bemachtigen. Inmiddels was het half 12 geworden voordat we überhaupt richting Venetië stad konden vertrekken. Iedereen werd in een bootje gestoken en met een vlot gangetje naar het Piazza San Marco gebracht. Daar aangekomen leek het wel een grote mierenhoop van allerlei mensen die hetzelfde plan als ons hadden opgepakt. 40 graden en laten we eens lekker Venetië bezoeken. Wat een mensenhoop. Het was van belang dat we elkaar goed in de  gaten hielden want hier kon van alles gebeuren. Mirthe voelde vermoedelijk de stress bij ons aan en begon daarom maar eens een lekker potje te janken voor de eerste 30 minuten dat we er waren. Niet echt handig voor een goed humeur.

Maar goed, we hadden de pas erin en waren op weg naar de Campanile van San Marco. Deze stak hoog boven de huisjes uit en was een goede geleide om bij de start van onze wandelroute te komen.   Natuurlijk was het ons ook te doen om de mooie basiliek van San Marco. Echter toen we daar aankwamen stond er een enorme rij te wachten om binnen te mogen. Dat gingen we toch maar niet doen, met de kinderen in de zinderende hitte van de middagzon was geen goed idee. We besloten dus om verder te lopen. Het stadje in, snel de smalle steegjes in om de zon te ontwijken en wat schaduw te vangen.

Eenmaal in de steegjes kwamen we de eerste gondels tegen. In de reisgi dsen die we bij hadden stond dat het varen in zo’n gondel inmiddels tot een kostbare zaak was verheven, maar tja… kun je zeggen dat je in Venetië bent geweest als je niet

in een gondel hebt gevaren. Eigenlijk niet….  We besloten om het geheel nog even aan te kijken, nog even verder stappen en eerst maar eens wat eten. Mirthe had inmiddels weer wat meer zin gekregen en stapte eindelijk spontaan mee.  Na een hapje eten in een leuk klein restaurantje gingen we dan ook snel verder. We moesten namelijk ook al weer om 16.45 uur terug zijn bij de haven waar we waren afgezet. Al snel kwamen we bij de Rialto brug, waar we overheen liepen om nog wat meer van het stadje te bekijken. Het werd maar warmer en warmer. We gingen op weg richting het centraal station om bij de Santa Maria di Nazareth om te draaien en weer terug richting onze haven te lopen.

Uiteindelijk kwamen we niet zo ver om dat we toch besloten om een gondel te huren. 80 euro voor de gewone tour, 100 euro voor de uitgebreide en 150 voor een ‘ritje’  wat ons uiteindelijk weer in de buurt van het San Marco zou afleveren. Gelukkig was het per boot dus gedeelde smart was halve smart voor 75 euro per koppel besloten we om dit toch te doen. En dat was ultiem genieten. De dames genoten van het romantische karakter (en volgens mij ook een beetje van onze gondelier die wel wat weg had van Jan Smit) en de pappa’s hadden even geen gezeur meer over zere voeten en de warmte.

De kosten waren snel vergeten want dit was het ultieme genieten met een gondel door Venetië. Het kon niet op (het geld echter wel :-)) Na een kleine 15 minuten waren we op de plaats van bestemming (hoezo snel geld verdienen) om vanuit daar weer te voet verder te stappen.

We waren lekker op tijd en besloten dus om nog even een terrasje te pakken. 7 drankjes….. da’s dan 44 euro mijnheer….. Verbaasd keek Bart naar de ober…. neemt ie ons in de maling of is dit serieus. Een blik op de kaart haalde snel alle twijfel weg. Inderdaad 7 euro voor een cola en 5 voor een glas spa blauw. Zo…, je zult het weten dat je in Venetië bent geweest.

Rond 16.50 uur werd het tijd om in de volle zon in de rij te gaan staan voor de boot terug richting onze auto. Maar niet voordat we nog wat souvenirs hadden gekocht voor de oma’s.  De rij voor de boot was inmiddels behoorlijk lang geworden. Hoef je niet te vertellen dat de hele dag zon, mensen die naar huis willen, groepen die voorgetrokken werden en duwende mensen geen toppie afsluiting van de dag waren, maar goed, uiteindelijk waren we rond 20.30 uur weer terug op de camping. Poeh, poeh….. hadden we deze week nog de gedachten om eventueel 2 dagen richting Venetië te gaan, nu geloof ik het wel : Te heet, te duur en veel te veel mensen!

Da’s goed zuur…

Vandaag begon de dag en eindigde de dag met een enigszins zure smaak. De ochtend stond in het teken van “ is die auto al klaar”. Daarom was pappa al vroeg( 8 uur) naar de receptie getogen om te vragen of dat zij die italiaan wilde bellen die geen woord engels sprak. Dat zouden ze doen maar enkel met de vraag hoe laat de auto klaar was en wat de kosten zouden zijn. Ingewikkelde technische vragen waren niet aan de orde omdat de dames van Vacansoleil daar zelf ook niet zo in thuis waren. Ik moest maar rond een uurtje of 10 komen om te zien wat de status was. Zo gezegd zo gedaan…. daar was de eerste zure appel. De auto bleek pas rond 17.00 uur klaar om, in plaats van de gehoopte 11 uur vanochtend. Kosten waren 300 euro dus dat was nog te overzien. Het werd dus wederom een dagje zwembad. Voor mamma niet echt leuk want die was de camping nog niet afgeweest zolang we hier waren, maar voor Mirthe helemaal goed. Die had immers niet meer nodig dan het zwembad en Joran en Jary om zich heen. Springen, duiken, koppie onder en bellen blazen. Het kon wat haar betreft niet genoeg zijn. Rond een uurtje of 16.30 gingen bart en ik de auto ophalen. Toen we de parkeerplaats van de garage op kwamen rijden stond hij al klaar met een raam die weer open en dicht ging. Gelukkig dat scheelt een hoop ellende. Totale rekening was 310 euro, maar tja die 10 euro kon de pret niet drukken.

Het werd tijd om iets te gaan ondernemen. Snel terug naar de camping om de rest van het gezin op te halen. Mirthe en mamma zaten nog steeds samen in het zwembad. Natuurlijk waren die de tijd vergeten en pappa moest dus even de boel onder de druk zetten mochten we vanavond nog iets willen zien.

Al snel had iedereen zijn kleren aan en werd er vertrokken naar Monteriggioni. Een middeleeuwse, ommuurde stad uit 1203. Het is een klein dorpje maar wel een fantastische sfeer. We kwamen er via de S222, een slingerweg op de smalste weggetjes van Chianti. Mamma had voor de zekerheid een pilletje tegen wagenziekte genomen. En die werkte prima.

Op ons gemakkie door Monteriggioni gelopen en toen wat gegeten op het dorpspleintje. Fantastisch entourage!

Daarna de weg weer terug opgepakt. Bart en Fannie gingen via de snelweg, maar mijn TomTom volharde erin om me weer via die landweggetjes te sturen. Uiteindelijk bleek dat ook de helft qua kilometers te zijn, dus ondernam ik toch maar weer die vervaarlijke tour, deze keer in het donker, terug naar de camping.

Halverwege geeft Mirthe aan pijn in haar boek te hebben. Persoonlijk voelde ik me ook niet echt lekker van dat geslinger op de wegen, versnellen/remmen en geen verlichting. Wij dachten natuurlijk dat Mirthe moest plassen, maar na 15 minuten was er nog niets dus besloten we om verder te rijden. Zo’n 10 minuten verder rijden kreeg die buikpijn in 1 keer een oorzaak. Mirthe was wagenziek geworden en spuugde de hele auto onder…. fantastisch zo’n luchtje in je auto als die de hele dag in de verstikkende zon staat. Snel de auto aan de kant. Kinderstoel helemaal onder, matten helemaal onder, haar schoenen die onder haar stoel stonden hadden een bodempje van de zurige brei van pizza en citroenijs. Gordel vol met klonters om maar te eindigen bij haar kleren, waarvan met name haar rok een soort van opvang teiltje was geworden. Alles uit en gelukkig hadden we wat natte doekjes bij. Een kwartier verder en alle vieze spullen bij elkaar in een tas vervolgden we onze reis. Uiteindelijk waren we pas rond half 12 weer terug op de camping. Te laat voor een uk van 4.

Mevrouw nog even onder de douche en toen snel allemaal slapen.

Poeh Poeh… dat dacht ik al!

Vandaag was een ongelooflijk hete dag. Dat was te zien in het zwembad, maar ook aan de Italianen zelf. Toen ik vanavond op internet ging zoeken naar wat Renault garages in de omgeving vond ik dan ook deze post op www.nu.nl . Moeten we misschien toch maar even wachten met onze reis naar Rome of Florence. Beide steden staan namelijk ook op ons lijstje om te bezoeken de komende dagen nu in de buurt zitten.

Zo de laatste volle dag op Albatros

Vandaag was de laatste volle dag op Camping Albatros. We deden het rustig aan vanmorgen, zeker na de start waarin Sabine met haar familie ging vertrekken. We hadden Mirthe al enkele dagen er op voorbereid dat we allemaal weer verder moesten wat dan ook resulteerde in een dikke knuffel en de schattige woorden van Sabine richting Mirthe:” Dag Mirthe ik ga je missen”. Daar sta je dan als pappa met een brok in je keel naar te luisteren kan ik je verklappen.

Hoe dan ook de ochtend was een trage start en dat resulteerde dan ook in een tafel vol met thuisblijvertjes. Ofwel bij ons was het kleurfestijn met alle kindjes die later die dag allemaal zouden uitwaaieren over het strand, zwembad of in de talloze dorpjes in de buurt.

Aangezien ons ritme is dat we in de ochtend iets ontdekken en in de middag luieren viel dit ons dus nu pas op. Er werd hoe dan ook behoorlijk gekleurd en gerommeld met de stickers. Opvolgend kreeg pappa nog dansles in de oorspronkelijke zwanendans, die ging over in de schaapjes en konijnendans om uit te monden in de tijger en leeuwendans. En tja…dan vallen er natuurlijk slachtoffers en werden een aantal kinderen al weer naar huis geroepen omdat ze iets te onstuimig aan het spelen waren.

Daarna was het tijd om naar het zwembad te gaan. Eenmaal daar aangekomen bleek het de drukste dag ooit. Alle bedjes waren bezet en er restte ons helaas niets anders dan ons op de harde stenen te vestigen. Mirthe weet dan niet hoe snel ze haar schoenen uit moet doen en richting het zwembad moet rennen. Gevolg is dat ze niet echt uitkijkt en door een jochie van zo’n 10 jaar omver gerend wordt. Frontaal onderuit met haar gezicht op de stenen….. dikke tranen en een behoorlijke schaafwond op haar rechter wang.

Toevallig hadden we vandaag de koeltas bij en dus maar direct een koelelement erop om te voorkomen dat het een blauwe plek werd. Na een klein kwartier gillen, huilen en schreeuwen was ze zover dat ze weer het water in durfde. Nou…. was het net alsof de duivel er mee speelde…. ze loopt het water in en hopakee, hard een leren voetbal achter op haar hoofd. En het feest begon weer op nieuw. Het was simpelweg te druk en de grote kinderen hielden niet echt rekening met al die kleintjes die hier ook aan het spelen waren.

Je kunt echt heel goed het verschil zien in het zwembad begin van de week en nu. Veel meer van dat pubergespuis die toch veel andere spelletjes spelen dan die kleintjes. Weer zo’n moment waarop je als ouder snapt waarom jouw ouders vroeger tegen je schreeuwden dat je het wat rustiger aan moest doen als jij degene was die onbesuisd door het zwembad rende of een bal zo hard mogelijk over het water liet stuiteren.

Het is uiteindelijk allemaal goed gekomen en heeft Mirthe zich weer prima vermaakt met al het water. Was het de afgelopen dagen nog zo dat ze ergens in de auto kon slapen, nu heeft ze echt de hele dag gespeeld. Vanavond was het dan ook een makkie om haar in bed te krijgen en was ze ook al snel vertrokken. Dat bood pappa en mamma de mogelijkheid om vast wat spulletjes in de auto te steken zodat we morgen een snelle start kunnen maken naar de volgende camping.

Op naar Masse Marrettima

Toen ik terug kwam van de foto aan het strand van dat mooie huis op de berg toen was het plan inmiddels getrokken in de auto. We gingen de toch naar Masse Marrettima maken. Geen idee wat daar te zien was, maar het stond in het boekje als bezienswaardigheid. Dus wij op pad, zo’n 40 km en een half uur verder reden we een dorpje. Direct aan onze linkerkant was een parkeerplaats die tegen 50ct per half uur nog bewaakt was ook. Daar de auto dus maar neergezet en vanaf daar te voet verder.

Het was een gouden greep want direct om de hoek van de parkeerplaats liepen we de oude kern in het dorpje. Het was een gezellig centrumpje met een mooie kerk.  Natuurlijk gingen we de kerk even in en hebben we nog een kaarsje opgestoken. Daarna weer naar buiten. Gelukkig was het vandaag niet zo heel warm, anders is de kerk best een  aangename plek zo onder de brandende zon. Vanaf de kerk schuin oversteken en even een bakkie koffie op een terrasje.

Dan schieten we 1 van de smalle steegjes in om  eens verder te gaan ontdekken wat dit dorpje allemaal nog in petto heeft. Dat bleek nog een heleboel te zijn. Via diverse kleine steegjes kwamen we langzaam hoger op de berg waarop het dorp lag en bereikten we uiteindelijk ook de oude stadsmuren.

Hier was nog de mogelijkheid om 1 van de torens te bezoeken en uiteindelijk op de muren te klimmen. Eef vond dat wel een beetje hoog en de toren aan de binnenkant met zijn smalle deurtjes en dito trappetjes was niet haar favoriete bestemming. Maar zoals je hier links kunt zien stonden ze uitbundig naar pappa te zwaaien toen die nog een stukje hoger de toren in klom om van het uitzicht te genieten. Vanuit de oude toren liepen we nog wat verder naar nog een ander kerkje in het stadje. Daar was toevallig net het FotoFestival Toscane aan de gang. Diverse fotografen hadden er hun foto’s uitgestald en er werden beoordelingen van de diverse foto’s gedaan door een aantal andere fotografen. Daarnaast een enorme boekenstand met allerlei fotoboeken, maar tja… die waren natuurlijk allemaal in het italiaans. Wel leuk om die foto’s van de toscanen nu zelf eens te zien en dan zie je dat zij de betere plekjes weten te vinden. Je kent ze wel die je ook tegen komt op de kaarten en in de boekjes. Het werd zo langzamerhand tijd om terug te gaan richting de dom om daar op een van de terrasjes iets te eten. Niet voordat we voor Mirthe nog een paar nieuwe Crocjes hadden gekocht.

Eenmaal op het terras was het moeilijk kiezen uit al dat lekkers. Bruschetta met olijven, tomaat en knoflook voor Eef, Tagliattella met Zalm voor mij en voor Mirthe was het zoals altijd een pizza tonijn. Daar kan je haar echt voor uit haar bed halen. De camera van pappa stond op de tafel en Mirthe moest natuurlijk ook wat foto’s maken. (ze zeurt al de hele vakantie voor een eigen fotocamera :-)) Nou vooruit dan maar, terwijl pappa hem vast hield mocht zij door het zoekertje kijken en een foto van mamma maken. DIe kwam er op zich nog niet eens zo slecht uit zoals je hier kunt zien.

Na het eten zijn we terug naar huis gereden. Mirthe viel in slaap in de auto dus toen hebben pappa en mamma nog maar snel een tussenstop gemaakt bij de supermarkt. Daarna was het tijd om te gaan zwemmen.

Verder op onderzoek in de directe omgeving

De laatste dagen gaan we met zijn allen wat later naar bed. Dit omdat de meeste van de kinderen in de buurt hier langer op blijven dan pappa en mamma normaal doen. Het geluid om ons heen doet dan ook veel vragen bij Mirthe ontstaan als ze in bed ligt :” He pap, ik hoor Sabine buitenspelen” of “ Wie huilt daar ?”

Gevolg is dat we daardoor ook met zijn allen eigenlijk later dan bedoeld ons bedje weer uit komen. Pas rond 9 uur zit het gezin aan tafel voor het ontbijt. Dat weerhoudt ons een beetje van flinke uitstapjes omdat je nu eenmaal niet om half 11 nog gaat vertrekken (na ontbijt en douche). Kortom voor morgen is het voornemen om er op tijd uit te zijn en dan een dagje over Elba te gaan touren. Moeten we eerst naar Piombino en daarna met de veerboot door naar Elba. We gaan eens kijken bij het buitenverblijf van Napoleon.

Maar goed daarover morgen meer.

Vandaag hebben we het dus maar bij ‘dichtbij’ – bestemmingen gehouden: Campiglia Marritima en Venturina.

Campiglia Marritima is een gezellig plaatsje met een leuk pleintje waar het allemaal gebeurd. Het is niet erg groot, maar heeft genoeg bedrijvigheid om een tijdje op het terras van 1 van de 2 cafés je te vermaken.  Leuk om te zien hoe de toeristen hun weg zoeken over het pleintje en dan verdwijnen in 1 van de steegjes. Ze volgen allemaal dezelfde route en komen even later allemaal weer retour. Een oneindige stroom van mensen en het heeft soms wel wat weg van mieren die achter elkaar aan hobbelen.

Na een dubbele espresso waar je galblaas spontaan overspannen van zou worden (mocht je die nog hebben :-)) vervolgen we ons pad richting het kasteel.

Geen idee wat we er van konden verwachten, maar het was wel leuk voor Mirthe om de bordjes te volgen en een beetje spoorzoekertje te spelen.

Even later vinden we een fantastisch uitzicht over het zuidelijke puntje van Toscane en zien in de verte de stad waar we gisteren nog waren: Piombino. Mirthe vind het altijd wel spannend in de buurt van een kasteel. Zeker als er dan door pappa wat spannende verhalen over ridder “Ikhakjearm” en ridder “ikbeneenbangepoepert” aan toegevoegd worden. Dat is altijd dikke pret en geeft haar ook meer zin om verder te stappen en verder te ontdekken.  Want het begin van deze dag was niet zo voorspoedig. Mevrouw was natuurlijk niet weg te slepen bij haar vrienden wat resulteerde in stampvoeten en krijsen. Tja daar sta je dan als ouders op de camping met een schreeuwend kind. Toch maar standvastig zijn en laten zien wie de baas is. Ook bij aankomst in het dorpje gooide mevrouw er met de pet naar. Uiteindelijk is het toch goed gekomen…, maar de vrienden zijn toch wel erg belangrijk en dat terwijl je 4 bent. Wat moet dat dan wel niet worden als het een puber is.

Hoe dan ook het is uiteindelijk allemaal goed gekomen dus konden we onze weg vervolgen. Op de terugweg naar de auto hebben we nog even gestopt om te picknicken. Wat boterhammen erin doet altijd wonderen voor het energieniveau van onze kleine prinses. Er kon zowaar weer een lach vanaf.

Eenmaal terug in de auto gingen we op pad naar het volgende dorpje: Venturina.

Daar was helaas niet zo heel veel te doen. Kortom, door terug richting Sant Vincenzo en nog even langs de Coop supermarkt om inkopen te doen. Geen idee wat de prijzen doen, maar het geeft toch altijd het gevoel dat zo’n supermarkt goedkoper is dan het winkeltje op de camping. Vraag me af of dat ook zo is.

Een dagje Sant Vincenzo

Zo de 2e dag op de 1e bestemming.

Mamma wordt altijd onrustig als pappa een dagje zwembad voorstelt, dus moest er in elk geval iets extra’s op de agenda komen. Mirthe zag het allemaal niet zo zitten en die ging het liefst naar het zwembad met haar ‘ vrienden’. Want na een half uur op de camping had ze immers al vrienden gemaakt. Echter de ouders van die vrienden hadden ook een plan voor de dag en zo gebeurde het dus dat ze ze allemaal zag vertrekken met de pappa’s en de mamma’s. Dat is natuurlijk een beetje raar, maar daarna ga je zelf een stuk gemakkelijker mee naar Sant Vincenzo.

We waren door het dorp gekomen op de weg naar de camping en het zag er wel gezellig uit. Kortom rond een uurtje of 10 hebben we de auto gestart richting het dorp. Daar was het wel even zoeken om een parkeerplaats te vinden. Daarna lekker langs de winkeltjes geslenterd en een cappuccino gedronken. 

In de middag gingen we nog even langs de COOP supermarkt om wat boodschappen te doen en toen snel terug naar het zwembad. Eigenlijk zouden we naar het strand gaan maar nu die auto vol met boodschappen lag was dat eigenlijk geen optie meer. Dus eerst maar naar het huisje, iets eten en toen dus naar het zwembad.

Mirthe heeft de tijd van haar leven hier in het zwembad omdat het hele zwembad maar zo’n 40 centimeter diep is. Ze voelt zich dus de koning te rijk want ze kan gaan en staan waar ze wil, zwemmen zoveel ze wil en mevrouw hoeft geen bandjes aan. Dit zwembad is echt op kleine kinderen ingesteld. En niet 1 zo’n groot bad, maar zelfs 2. Niet voorzien van tegeltjes, maar van die rubber matten met een verende materie eronder zodat ze ook niet hard vallen als ze eens een keer uitglijden.

Als de buren allemaal met ijsjes terug komen dan wil Mirthe er natuurlijk ook nog 1, dus pappa weer op pad met zijn pinpas. De camping heeft, net als in Eurodisney een eigen betaalpas systeem. Eigenlijk ook gericht op kinderen (kunnen ze de hele dag geld uitgeven zonder geld bij zich te hoeven dragen….slim hoor :-)) 

En toen werd het langzaam tijd om weer richting de caravan te gaan. Mamma was al vertrokken omdat Mirthe en pappa samen nog even naar de Vacancesoleil desk gingen. We misten nl een bord en pappa had geen zin in gedonder als we vertrekken.

Eenmaal terug bij de caravan waren alle ‘vrienden’  al weer terug dus werd er snel verstoppertje gespeeld en nog van allerlei leuke meisjesdingen.

Italie here we come

Zo na een ander avondje rommelen achter de pc zijn we eruit.

De campings zijn geboekt en het wordt Italie.Dit jaar zullen we niet achter het net vissen zoals vorig jaar qua campings. Het motto was daarom "op tijd boeken". Helaas hadden we nu al niet meer overal de caravan (Met Airco) die we graag willen hebben, maar de locaties liggen in elk geval vast zoals we het in gedachten hebben.

Allereerst gaan we naar San Vincenzo, naar een camping aan de Toscaanse kust, vanuit daar rijden we een stukje terug naar boven/midden Toscane om in de buurt van Florence een weekje te verblijven, als laatste verder terug naar boven, richting Venetie om daar nog een weekje aan het strand en dicht bij Venetie te vertoeven.
Al bij al ruim 3 weken weg dus dat gaat wel een vakantie gevoel geven :-)

Hier even een overzicht van de diverse campings:
- 1e bestemming: Park Albatros
- 2e bestemming: Norcenni Girasolle club
- 3e bestemming: San Francesco

Vakantie uitzoeken

Gisteren avond hadden we een afspraak bij de buren om eens te kijken hoe de vakantie er uit gaat zien. We dachten dat even snel te fixen, maar wat blijkt nu....zelfs in december zitten veel van de goede campings al vol.... kortom, dat was niet even snel plannen. Vandaag nog even verder zoeken.

Het plan is nu om te beginnen ergens in het zuiden van Toscane aan de kust, dan naar Florence te rijden als centrale punt. Vanuit daar is het mogelijk om in 2,5 uur met de TGV in Rome te zijn. Daar nog 2 nachtjes slapen en dan terug naar Florence. Vervolgens nog een week in de buurt van Venetie en dan terug naar huis.

We gaan zien ofdat we het allemaal gepland gaan krijgen. 2 gezinnen, 3 kinderen en 4 verschillende bestemmingen valt niet mee :-)

Start gemaakt met de foto's

Vandaag heeft pappa een start gemaakt met het toevoegen van wat foto's bij de diverse postings van de vakantie. Ze staan er nog lang niet allemaal bij, maar het begin is gemaakt. Kom de komende dagen nog maar eens kijken voor de rest !

Dorint hotel

Zo het is 22.40 uur en we kruipen lekker in een vers gedekt bedje in een 2 persoons kamer in het Dorint in Basel. Het stuk Milaan-Gotthard heeft ons weer de nek omgedaan. Zouden we eerst om 00.10 thuis zijn geweest, werd het nu al 2.35 uur. Aangezien er nogal wat werkzaamheden waren op de heenreis, besloten we om een overnachting te boeken in het Dorint in Basel....mag wat kosten maar dan heb je ook wat. Vanaf hier is het nog ongeveer 6 uur naar huis. Kortom morgen eerst eens lekker uitslapen, ontbijten en dan gaan we weer op pad. We zijn zo in Duitsland en dan kunnen we doortrappen. Met een beetje geluk halen we de kermis nog dit weekend ;-)
Op de foto geniet Mirthe van haar eerste RoomService!

Op weg naar Siena

Het plan is getrokken, we gaan naar Siena morgen. Kortom vroeg uit de veren, auto halen en dan op pad. Natuurlijk moeten we in het centrum van Siena zijn, dus we zullen op zoek moeten naar een parkeerplaats in de buurt van het centrum. Kijken of we wat mooie plaatjes kunnen schieten op de weg terug van de toscaanse zonnebloemenvelden. Zal we'll warm worden vrees ik.... Morgen meer, ga nu van mijn bier genieten.

Wil je meer lezen over Siena druk dan eens op de titel. Die neemt je mee naar Wikipedia.

1e dag TOSCANE

'Tja, doe maar een biertje', hoor ik mezelf zeggen tegen Eef. De kleine koningin ligt net in haar bed. Wat thuis 1 brok ellende was, gaat hier verbazingwekkend gemakkelijk. Zou het komen doordat ze hele dag in de weer is geweest in de buitenlucht? Scheppen op het strand, pootje baden in de zee, wandelen op de camping en glijden van de glijbaan...de hoge glijbaan wel te verstaan. Het kinderding is niet goed genoeg meer dus Mirthe moet de hoge hebben. De quote van de dag was toch zeker:" hondje beetje moe pappa" toen ze deze kleine hond langs hoorde komen puffen. We deden het bijna in onze korte broeken, en gelukkig snapte die italiaan er helemaal niets van. (foto's volgen als we weer terug zijn in nl).
Morgen gaan we iets ondernemen. Dat zal niet meevallen want het is hier behoorlijk warm, maar ja we willen ook iets van de omgeving zien. We zien we'll hoe het gast met kleine uk. Meer hierover morgen.