Weer thuis!

Na een helse rit waren we gisteren eindelijk weer thuis. Deden we er op de heenreis slechts 15 uurtjes over; de terugreis was er een van toch al snel zo’n 18 uur. Tel daar bij op dat we ook nog eens zo’n 150 kilometer minder moesten, dan kan je toch zeggen dat het behoorlijk slecht gesteld was. Met name het eerste stuk tussen Barcelona en Lyon was echt ellende. Te veel tol poortjes en ook diverse files gehad. We waren om acht uur vertrokken en om 16 uur hadden we er nog geen 300 kilometer op zitten. Kortom, maar besloten om te overnachten in Metz in het Novotell. Rib uit je lijf voor 3 persoonskamer en ontbijt, maar hee, wel een goede douche waar je wel in de breedte in kon staan.

Eenmaal thuis, had pappa een leuke verrassing bij de post! De uitslag van zijn NIMA A examen: Geslaagd met een 7.6 en een 6.7. Met name die 6.7 die viel me enorm mee daar ik daar werkelijk het gevoel had niets van klaar gemaakt te hebben. Ofwel een leuke thuiskomer.

Na een uurtje stond alle bagage weer op zijn plaats, de was in het washok en hadden de huisdieren hun eerste zorg weer gehad.

Vanavond nog even flink door de tuin sjeezen en dan zijn we weer echt thuis.

Dagje Strand bij het kasteel

Gisteren was pappa gaan duiken bij het kasteel van Sant Jordi. Was niet echt een avontuur daar het zicht echt enorm slecht was, maar het goede was wel dat pappa had gezien dat daar een heel tof strandje was. Niet te groot , niet te klein, lekker achter de rotsen en met een hele goede parkeerplaats erbij. Het was er ook niet echt schrikbarend druk, dus vandaag zouden we ons geluk daar eens proberen.

De wind was weer lekker opgezwollen en daarom moesten we ook wel op zoek naar een plaats waar we wat uit de wind konden liggen.

Bij het kasteel zag het er in eerste instantie veelbelovend uit. Echter had ik de afgelopen week wel geleerd dat als er rond 11.30 uur mensen al van het strand terug komen lopen dat is dat vermoedelijk omdat je er gezandstraald wordt. En dat bleek ook hier het geval.

We hadden inmiddels een muurtje gebouwd van koelbox, tassen en pappa zijn nieuwe vinnen, maar ook dat mocht allemaal niet baten.

Uiteindelijk dus maar verkassen tussen de rotsen toen daar een plekje vrij kwam. Wel was het heerlijk in de zon en iedereen deed dan ook een lekker kleurtje op vandaag. Natuurlijk moest pappa zijn nieuwe vinnen vandaag even proberen en hij ging op weg naar het plekje waar ze gisteren gedoken hadden. Uiteindelijk had pappa in het eerste half uur meer gezien met snorkelen dan hij uiteindelijk met het duiken had gezien in een half uurtje. En…. voor de middellandse zee was het zeker niet verkeerd. Voor duiken is het allemaal een beetje te ondiep (zo’n 4-5 meter), maar voor snorkelen was het prima.

Mirthe had ondertussen met mamma een flink zandkasteel gebouwd. Daar moet je echter wel de hele tijd bij blijven anders komen er kleine jongetjes de boel weer met de grond gelijk maken…..

Rond 17 uur waren we weer op de terug weg naar de camping. Terwijl mamma de laatste dingen uit de koelkast in de pan bewerkte gingen Mirthe en pappa maar douchen  in het douchehuis. Die hokjes waren wat groter en dan kon al dat zand mooi daar direct de afvoer in.  Scheelt morgen weer zand ruimen in de caravan  

Immers morgen moeten we al vertrekken van Camping 1 naar Camping 2. Ben benieuwd wat de 2e camping ons gaat brengen. Deze camping, Ametlla del Mar, was niet echt verkeerd, maar we hebben in Italie echt wel beter gehad. En tja…. ik weet niet of het aan Spanje ligt, maar toch ook wel ander volk hier dan in Italie. Misschien komt dat door de overdaad Fransozen, maar we hebben het eerste camping gevecht inmiddels ook mee gemaakt. Dat is ons in 6 jaar in Italie nog nooit overkomen.

Daar gaan we weer…. de dokter

tja.. het begint een beetje eentonig verhaaltje te worden. Elke vakantie opnieuw kunnen we een bezoekje brengen met Mirthe aan de locale doctor. Zo ook vandaag. Op de weg naar Spanje toe, klaagde Mirthe al over oorpijn. Daar we op dat moment wat hoger in de bergen reden leek het ons te komen van het feit dat ze niet echt kon klaren. Daarom maar een lollie gegeven zodat ze wat te zabbelen, lees slikken, had. Uiteindelijk deed dat niets aan de pijn. Toen we uiteindelijk weer op zeeniveau terug waren, bleek het allemaal beter te gaan. We waren het dan ook al weer snel vergeten. Maar dat was voor Mirthe even anders. Na 3 dagen in het zwembad (netjes met haar oordoppen) had ze inmiddels weer zoveel last van haar linker oor dat slapen er niet meer bij was. Daarom maar aan de paracetamols en oordruppeltjes die we gratis mee kregen bij de apotheek. Eigenlijk wisten we het al wel dat dit vermoedelijk niet ging helpen en vandaag stond ze dan ook op met haar haren volledig aan haar oren geplakt. En tja… dan weet je hoe laat het is…

Pappa dan ook vanmorgen naar de receptie (zondag) om een dokter te organiseren. We hadden namelijk al geprobeerd om zonder recept antibiotica te bemachtigen bij de apotheek, maar dat was natuurlijk niet gelukt. Er zat een soort van dokterpost in het dorp, en ik werd geadviseerd eerst een afspraak te gaan maken omdat ze enkel tussen 16 en 21 uur aanwezig waren. Eenmaal in het dorp aangekomen bleek de receptioniste geen woord engels te spreken en ook mijn basis spaans bleek onvoldoende. Uiteindelijk na veel 5 en 6-en kwam er iemand bij die vloeiend engels sprak. Toen was het allemaal snel geregeld. Om 16.00 uur terug komen was het motto. We doen hier geen afspraken…. kortom, voor niets naar het dorp geweest.

Toen ik terug bij de caravan kwam stonden Mirthe en Mamma klaar om naar het strand te gaan. Daar kon Mirthe evt ook nog wat andere dingen doen dan enkel zwemmen. Helaas waaide het op het eerste strand waar we aankwamen zo hard dat we na 5 minuten zijn weggegaan. Was geen doen, kleine zandstormpjes met een vrouw met lenzen…. Toen een ander strand gezocht welke wat uit de wind lag. Uiteindelijk heerlijk met de kleine prinses aan het beach tennissen geweest. Rond half 4 de boel weer opgedoekt om naar de dokterspost te gaan.

Daar stonden we na een klein uurtje buiten: 55 euro armer, maar 1 recept rijker. Boodschap was wel: Minimaal 5 dagen niet zwemmen…. nou vertel dat zo’n uk maar eens welke zich de afgelopen maanden enkel heeft lopen verheugen op vakantie en zwemmen…..

Op naar de apotheek. Dat was nog een hele uitdaging daar die gebeld moest worden. Gelukkig was 1 van de Spaanse bezoekers van de dokterspost voor ons juist aangekomen bij de apotheek en die had al gebeld.

En zo gingen we huiswaarts met wat zwaardere antibiotica en een zwaar gedesillusioneerd kind.  Om het een beetje goed te maken, gingen we daarna lekker zelfgemaakte hamburgers maken. Dat vond Mirthe wel weer gezellig en natuurlijk ook super lekker. Het mooiste was na 1 week stokbrood toch wel dat pappa ronde broodjes had gevonden in de supermarkt!

Na het eten stond mamma even de afwas te doen en hebben pappa en Mirthe samen nog door het boek van K3 gelezen. Dat was wel weer een fantastisch moment op de bank. Mirthe kwam lekker tegen pappa aan knuffelen en samen hebben we het hele boek in 1 keer uitgelezen.

Samen douchen en daarna samen nootjes eten op de veranda. Toen was het al weer voorbij 21 uur dus hoog tijd om te gaan slapen.

Alles weer rustig

Zo na een 2 tal onstuimige dagen is het nu weer rustig hier. Hebben op zich geen slecht weer gehad, alleen maar belachelijke harde winden. De mensen die hier met een tent stonden hadden toch zeker de nacht van dinsdag op woensdag een klein probleem. De meeste van hen waren dan ook al vroeg in de weer gisteren om extra lijnen bij te zetten en de boel rond de tent op te ruimen. Ook bij onze caravan waren de stoelen, parasol etc.omgewaaid. Het ging dan ook best te keer.

Vandaag zou in alle opzichten een rustige dag worden. De wind was gaan liggen en Pappa had om 13.00 uur een telefonisch sollicitatie gesprek. Daarna zouden we na het zwembad gaan. De ochtend was lekker rustig. Beetje boodschappen doen in het lokale winkeltje op de camping, op ons gemak gegeten en koffie gedronken. Lekker spelletjes gespeeld met Mirthe en nog wat opgeruimd rond de caravan.

Rond 13.40 uur had pappa dan eindelijk het verlossende woord en is hij in principe aan genomen op een andere rol. Weer terug de verkoop in en terug bij OEM. Ofwel bij de computerfabrikanten, officiële titel : OEM MNA business development manager. Vanavond dus maar een flesje open trekken!! Gelukkig hadden we nog wat champagne flessen van huis meegenomen dus tijd voor bubbels.

Formeel moet het nog wel allemaal langs de ondernemingsraad komen, maar dat gaat vermoedelijk wel goed komen. Tot zover Windows Productmarketing! Het waren 3 mooie jaren, maar nu wordt het weer tijd om naar buiten te gaan.

Daarna snel naar het zwembad. Mirthe had al lang moeten wachten en tja… dat zwemmen dat is toch wel heel belangrijk op vakantie. Het was redelijk rustig vandaag op het zwembad dus er kon flink geoefend worden. Nog even een kleine oorlog uit gevochten met andere kinderen met waterpistolen (en helaas moesten Mirthe en pappa het afleggen toen ze met zijn 5-en kwamen ‘aanvallen’)

Bij terugkomst rond een uurtje of 17.30 hrs had mamma de salade met kip en pasta al klaar staan. Was toch ook wel weer lekker! Maar morgen gaan we maar eens op pad om de echte paella te eten. Zou tijd worden!

Tappas hebben we de eerste dag al gegeten, maar daar zaten onze buiken niet direct van vol. Zal met die Paella wel anders zijn vermoed ik.

Daar we redelijk vroeg gegeten hadden was er nog genoeg tijd om samen lekker buiten te knutselen. De stiften en het briefpapier werden uit de koffer getrokken en daarna werd er voor elke oma en opa een kaart gemaakt. Geen standaard plaatje van hoe het hier uit ziet, nee!! Mirthe haar versie, compleet met zee en olijfbomen. Iedereen kreeg dezelfde tekening. Op de foto liggen de eerste 2 al klaar en wordt er nog driftig aan de derde versie gewerkt.

Rond 21.00 uur was het dan toch echt tijd om te gaan slapen. Alle Franssen om ons heen zaten net aan het avondeten inclusief hun kinderen van 2/3 jaar oud…. En leg het Mirthe dan maar eens uit dat zij moet gaan slapen. Die kindjes spelen nog buiten, het is nog licht en zo nog meer van die vragen……

Pappa nog even snel dit berichtje getypt en klaar is kees. Voetjes omhoog en even niets of misschien een filmpje op de iPad?

Bewolkt en dan maar op weg naar het kasteel

Vandaag zou het wat minder weer worden en dat was uiteindelijk ook zo. Toen we rond 9.15 uur ons hoofd buiten staken bleek de hele lucht grijs te zijn. Tijd dus om het op het gemakje te doen. Mirthe en ik gingen eerst lekker stokbroodjes halen (de winkel zit nog geen 20 stappen van onze caravan dus dat was snel gefikst . Lekker ontbijten met warme stokbroden en toen gingen we op stap.

De eerste stap voor vandaag was de Spar in het stadje. Dat was best een avontuur, want meerdere mensen hadden het slechte weer aangegrepen om te gaan winkelen. Het duurde dan ook ruim een kwartier voor ik in de smalle straatjes rond de supermarkt een plaatsje had gevonden. Op de terugweg kochten we nog een visnetje, want Mirthe wilde ook wel eens met opa Frans gaan vissen. En snel terug naar de caravan. Mamma had ondertussen even flink de dweil door het huisje gehaald. En… eerlijk gezegd was het ook wel een beetje nodig. Sommige klinken plakten en op de stoelen buiten zat de yogi yogi ook nog op van de voorgangers.

De TomTom loodste ons naar een kasteel. Echter eenmaal aangekomen bleek er geen kasteel meer te zijn. Op goed geluk gingen we wat rond rijden in de buurt en plotsklaps stonden we bij een kasteel. Nou dat was stom toevallig.  Nog even een strandje over steken en daar stonden we, boven op de klif bij een kasteel.

De kasteelmuren stonden er helemaal rond heen en er was, zoals een goed kasteel beaamt, slechts 1 poort…. en die was dicht :-(

Dan maar even over de hoge rotsen/kliffen lopen. Daar vonden we nog wat kleine plasjes waar het zout in stond. Mirthe vond dat maar raar dat er natuurlijk zout te vinden was. Pappa dus uit leggen hoe het werkt met de zon en het verdampen etc. Noch geloofde ze het niet dus werd de proef op de som genomen. Even proeven.

Tot zover ons avontuur bij het kasteel. Dan toch maar terug naar de camping. Inmiddels begon de zon er af en toe wat doorheen te komen. Snel de zwembroek aan en op naar het strand om dat visnet eens uit te proberen. Mirthe wilde echter eerst naar het zwembad om te oefenen.  Tussen 15.30 en 17.000 uur werd er dan ook flink geoefend en gedoken.  Toen ging mamma terug naar de camping om te koken.

Pappa en Mirthe gingen toch nog even naar de zee. De zwemschoenen mee om op de grindstranden uit de voeten te kunnen. Het netje hadden we niet bij, maar bij de gedachte dat er vissen zwommen waar Mirthe aan het zwemmen was, wilde ze er snel weer uit…. Tot zover dus zwemmen in de zee. Uiteindelijk zijn we maar mooie rode stenen gaan zoeken tussen het grind, daar kan pappa weer een mooi aquarium mee maken.

Toen we rond 1800 uur weer bij de caravan kwamen was mamma bijna klaar met heerlijke spaghetti en salade. Snel samen onder de douche en aan tafel. Toen nog even kwartetten en dan was het toch al weer snel slapen tijd.

Jammer is wel dat de kinderen in de caravans om ons heen niet op tijd naar bed gaan. Gevolg dat ook onze kleine uk redelijk opstandig er van wordt dat sommige ukkies van 3 / 4 nog tot 2300 uur buiten spelen. Of zal ik zeggen janken…. tja…. niet op tijd naar bed, volgende ochtend om 7 uur al weer buiten maar wel de hele dag lopen janken….. Mooi volk die fransozen :-(. Dat stokbrood vanochtend, dat was in elk geval wel iets goeds uit Frankrijk….