Dag nieuwe vrienden...oorpijn deel 2

Om een uurtje of 6.30 werd pappa al weer wakker. Mirthe lag nog rustig door te slapen, maar de oorpijn speelde pappa weer parten. Kortom er uit en daar gaat weer zo’n paracetemol. Mocht er max 4 van de apotheek en max 8 van de dokter op 1 dag. Het leek dat we dat vandaag zouden gaan halen. De antibiotica had nog niet veel effect gehad. Rond half negen werd pappa weer wakker en tja dat was een mooie tijd, want dan kon hij nog gedag gaan zeggen tegen de belgische vrienden. Kortom, scheren, wassen en om 9 uur mamma en Mirthe wakker gemaakt. Die moesten snel aankleden want om 9.10 uur zouden ze bij de receptie moeten zijn. We waren gelukkig net op tijd om ze een goede reis te wensen. De 2 kleine dames hadden zichtbaar moeite met de late avond en de vroege ochtend. (dat is de rest van de dag ook zo gebleven). Daarna maar een lekker ontbijtje gaan doen en vroeg bij het zwembad. Pappa was inmiddels weer aan de antibiotica begonnen en het begon langzaam wat minder te worden. Zwemmen en koppie onder was er nog altijd niet bij en van dat mondwater wat hij had gekregen had hij een heel raar gevoel over gehouden. Het eten smaakte nergens naar en het leek alsof al het eten prikkelde in zijn mond. Rond 13.00 uur zijn we met zijn allen terug gegaan naar de kamer en daar hebben Mirthe en pappa nog even lekker liggen slapen. Daarna terug naar het zwembad. Er waren inmiddels veel nieuwe kindjes bij gekomen vandaag en het was dus weer gezellig druk in het kleine badje. We hebben nog lekker lang in het zonnetje gelegen en toen begon het vaste avond ritueel weer. Douchen en een restaurant uitzoeken. Pappa had een leuk tentje gezien, maar dat kregen we niet meer gevonden. Kortom, toen het al 19.30 was had hij weer 2 dames die omvielen van de honger. Het dichtsbijzijnde restaurant liepen we toen maar naar binnen. Mamma wilde spare ribs en Mirthe een visje. Beide waren op….. wat doe je dan?Juist op staan en weggaan. Gevolg is wel dat we dus pas om 20.00 uur aan tafel zaten. Welliswaar in het restaurant waar pappa graag naar toe wilde gaan. Snel wat gegeten en om 20.45 uur waren we nog net op tijd voor de kinder disco. Die was natuurlijk een stuk minder leuk nu ze weer in haar eentje tussen de sloveense en russische meisjes moest staan. Gevolg was dat pappa door de animatie gevraagd werd om mee te dansen. Uiteindelijk heeft pappa vanavond meer gedansen dan Mirthe. Die had er niet zo’n zin in, terwijl ze er toch de hele dag naar gevraagd heeft. Terwijl ik dit aan het typen ben 22:43 hr ligt Mirthe al weer in haar bed, maar wil maar niet slapen. Ze ligt continue te draaien en te rollen.Vermoedelijk ook weer last van haar oren….. We gaan het weer meemaken vanavond. Morgen gaan we maar naar de zee, want het zwembad is niet geheel zonder bacterieen vrees ik :-(

En toen was pappa de pineut....ooronsteking!

Het hing gisteren al een beetje in de lucht, maar vanacht was pappa wakker geworden van de oorpijn. Vermoedelijk heeft de wind van maandag in de haven van Heraklion zijn sporen nagelaten. De druppels die we gisteren avond nog gehaald hadden bij de drogist hadden helaas geen effect gehad. Na een flinke paracetemol toch nog wat geslapen. Het besluit van die ochtend was dus om maar even te gaan zwemmen en dan kon pappa in middag direct naar de dokter. Die had dienst van 13.00 tot 14.00 uur. Mijn rechter oor schelp voelde alsof je er gyros op kon grillen zo heet en als ik aan de bovenkant van mijn oor trok of achter mijn oor duwde voelde het allerminst prettig. Nu wist ik eigenlijk pas wat Mirthe heeft moeten doorstaan tijdens al die oor onstekingen. Ik had er namelijk zelf nooit een gehad dat ik me kan herinneren. Pappa was dan ook erg blij dat het 13.00 uur was. Nog 1 wachtende voor me en toen was ik aan de beurt. De eerste vraag die ik kreeg was niet wat er met me aan de hand was, maar meer hoe ik verzekerd was. Kortom na het nodige papierwerk werd er naar mijn oren gekeken. Het goede nieuws was dat het echt een fikse ooronsteking was (vreesde even dat het te maken had met een verstandkies), het slechte nieuws was dat het dermate serieus was dat het niet meer met oordruppels te verhelpen was. Kortom een flink recept mee naar de apothem. Iets om de mond te spoelen, iets om te druppelen, iets tegen de pijn en antibiotica. Opgeteld dokterbezoek en medicijnen 150 euro! Bonnetjes goed bewaren was de boodschap. Maar meteen begonnen met slikken van de boel,, maar vanaf nu dus geen raki of biertjes meer voor de pappa. Dat moet je wel goed in de gaten houden want bij elke tent krijg je bij de rekening 2 glazen raki. Toen ik rond een uurtje of 2 terug kwam van de apotheek zat Eef ingesprek met 2 belgische mensen en Mirthe was druk in de weer met een ander meisje genaamd Mila. Die was een half jaartje ouder dan Mirthe. De rest van de middag hebben we gezellig zitten kletsen en toen het tijd was om te gaan douchen hadden de 2 kleine dames inmiddels zoveel plezier samen dat het wel gezellig was om ‘s avonds nog even met zijn allen naar de kinder disco te gaan. Zo gezegd zo gedaan. Snel douchen en hopakee naar het restaurant om vervolgens precies om 20.30 uur bij de kinder disco te zijn. Daar aangekomen gingen de pappa’s en de mamma’s aan een tafeltje zitten en Mirthe en Mila hadden veel plezier met kabouter Plop dans en de vogeltjesdans.Natuurlijk was het ook een dolle boel met achter elkaar aan rennen. De pappa’s en mamma’s hebben in elk geval zitten genieten hoe die 2 plezier met elkaar hadden. Al snel was de kinder disco afgelopen, maar we wilden nog niet gaan slapen. Dus het gezelschap verplaatste zich naar het dakterras om daar verder te borrelen. 2 ukkies voorop die hardoptellend de 20 treden van de trap opnoemde. Het werd een gezellig avond, maar om 23.00 uur moesten de kindjes al lang gaan slapen. Zeker omdat onze kersverse vrienden die volgende ochtend zouden vertrekken. Met de belofte dat we nog eens langs zouden komen in hun restaurant (www.stoneisland.be) namen we afscheid.

Toen was het tijd om naar bed te gaan en aangezien pappa die nacht ervoor niet veel geslapen had, sliep die al voor Mirthe uberhaupt op haar bedje lag.

Duiken...of iets wat er op leek.... laat maar :-(

Vandaag hadden we geen speciale plannen.

Op ons gemak gaan eten en toen geprobeerd nog een bedje in de buurt van het kinderbadje te pakken te krijgen. Dat viel helaas niet mee. Ongelooflijk hoeveel oude mensen er nog bij een kinderbadje willen liggen. Zouden ze nu echt niet snappen dat daar juist de pappa’s en de mamma’s van de kleine kinderen willen liggen zodat ze hun kroost in de gaten kunnen houden. Nou als troost heeft pappa dan maar zitten genieten hoe hun stories en libelles door de kiddo’s werden nat gespetterd. Rond een uurtje of 11 dacht pappa, ik ga eens kijken waar die duikschool is. Na wat zoeken op het resort bleek dat hij net buiten de poorten van het resort lag. Hadden ze op zich wel slim gedaan, daar het nu leek dat het een onafhankelijke duikschool was, terwijl hij eigenlijk gewoon bij het hotel hoorde. Werd ontvangen door een jonge gast die ogenschijnlijk weinig tijd voor me had. 50 euro voor de middag duik en zorgen dat ik er om 13.00 uur was. Geen idee waarom, omdat hij tegelijkertijd ook verteldde dat de boot rond 14.00 uur pas zou vertrekken. Ik toonde hem mijn Divemaster pas en hij vroeg nog net hoeveel duiken ik had gedaan. Dat werd op een sheetje gekrast tesamen met nog 3 andere namen die er al stonden. Pappa ging terug naar het zwembad om nog even wat in de zon te bakken. Dat gevoel van ik moet nog wat bruiner begint de kop op te steken zo gauw je over de helft van je vakantie bent heb ik gemerkt. Mamma en Mirthe waren ondertussen druk in de weer geweest met de bal en het luchtbed. Snel aanhaken dan maar. Rond half 1 gingen we terug naar de kamer om een boterham te eten en kon pappa zijn spullen pakken. Klokslag 1 uur was pappa terug op de duikschool. Daar ging het er allemaal super strak aan toe. Alles had zijn plaats en owee als je iets in de verkeerde volgorde deed. Het feit dat ik een divemaster pas had laten zien deed er niet meer toe en ik werd behandeld als een klein kind wat zijn eerste duik ging maken. Alles werd me toegebracht en er ging zo’n joggie van 16 jaar mee staan kijken of ik mijn set wel juist aan het opbouwen was. Zo irritant rechts in je kielzog. Ik werd er dood zenuwachtig van…500 plus duiken had ik toch gezegd….. Het maakte ze allemaal niet zo uit. De baas had ze strak geinstrueerd en die lijst met akties werd dan ook conform afgewerkt. Gevolg was dat we om 10 over 1 al klaar waren met set pakken en opbouwen….. Tja die boot die kwam echter pas om 14.00 uur dus tot die tijd was het wachten geblazen. Daar stonden we dan…..Een briefing werd er daarentegen niet echt gegeven. Rond 13.45 uur kwam er een meisje terug van het hotel met een groepje pubers die zojuist een zwembad les hadden gehad. Zij zou ons de briefing geven. Al snel had ze commentaar over de wijze waarop ik zowel mijn manometer als mijn octopus had gemonteerd. Ik vertelde haar dat ik het graag op deze manier wildde dragen omdat het minder bungelde onder me en daarnaast sneller te pakken was in een noodsituatie. Zij vond het echter niet goed en trok beide zaken onder mijn jack vandaan en deed ze keurig in de clips. Dat ze daar bijna een minuut mee bezig was deed ze niet bedenken hoe dat onder water in een noodsituatie er uit zou zien….. Ook mijn opmerking dat ik het niet handig vond, was voor de amper 16 jarige geen reden om mij goed te keuren het anders te doen…. Kortom de toon was gezet en vanaf nu was ik de lastpost in de groep….ik besloot me aan te passen en het er maar bij te laten. Na een boot briefing vertrokken we richting de platbodem. De stek waar we gaan duiken blijkt amper 3 minuten varen. Met een achterwaartse rol gaan we te water en na een uur duiken staan we weer op de boot. Daar we niet veel dieper zijn geweest dan 7 meter heb ik nog 100 bar over. Helaas was er niet veel te zien. Anders dan die kreeft die de instructeur uit zijn holletje duwde met een steen en die octopus die hij er gewoon met zijn handen uit trok. Goed voorbeeld was die man voor zijn leerlingen. Maar tja heel veel meer was er ook niet te zien. Eenmaal terug op de kant werd er een zelfde discipline gehandhaafd voor het uitkleden. Het blonde meisje kwam weer naast ons staan en alles moest in gepaste volgorde. Het feit dat ik zo snel mogelijk uit mijn 5 mm pak wildde vond mevrouw niet belangrijk. De volgorde was immers anders. Zo stond ik dus met mijn pak nog aan mijn loodgordel te spoelen…. Lood moet je immers goed spoelen J. Mijn argument dat ik alle stoffen zaken tegelijk naar de spoelbak zou dragen hielden wederom geen stand. Ik heb me toen maar als een klein kind laten leiden met het besluit zo snel mogelijk weer weg te zijn. Deze hut was duidelijk gericht op leerlingen en liet zo min mogelijk ruimte voor mensen die in principe gecertificeerd zijn om datgene te doen wat die puber, nu op een wel heel kinderachtige wijze, stond te doen. Toen pappa weer bij mamma en Mirthe op het zwembad kwam, was het inmiddels half 4, en bleek dat zij er ook pas net waren. Mirthe had van 13.00 tot 15.15 uur liggen slapen. Ze had het nodig denk ik en dat was ook direct aan het humeur te merken. De zorg van mamma dat pappa nog veel zou gaan duiken was direct weg na het horen van mijn frustratie. Niks gezien, 50 euro armer en behandeld alsof ik een discover scuba kwam doen. Tot zover duiken op kreta dus.
Het was tijd voor een ijsje! Mirthe mocht er 1 uit zoeken en voor pappa en mamma gingen er lekkere magnums mee. Daarna nog lekker lang in het zwembad gezeten.
De avond was weer hetzelfde ritueel, douchen, aankleden, stukje stappen en een lekker restaurantje zoeken.

Daar we de meeste restaurantjes al eens bezocht hebben worden we nu overal hartelijk verwelkomd als we terug komen en de raki komt ook al eerder ten tafel. De meeste obers doen inmiddels mee met de toast. Vanavond heeft Mirthe weer pizza gegeten, met 2 glazen verse jus d’orange. Pappa had kip filet in gecarameliseerde uien… poeh dat was nog lekkerder dan een goede biefstuk. Daarna nog een borrel gedronken op het terras van het hotel en toen was het slapentijd. Immers willen we morgen nog eens naar het aquarium naar de slangen kijken.

Slangen, verkopers en de kinderdisco

Wederom hielp ons bioligische wekkertje ons rond 8.30 uur wakker worden.
Dat was een mooie tijd, dus we gingen snelheid maken om vanmorgen nog naar de “schildpatten” te kunnen gaan. Mirthe en mamma waren er op gebrand dat we het nu wel zouden redden en aangezien de koorts van Mirthe volledig weg was, zetten we hem in zijn 2e versnelling. Al snel waren we op weg naar het aquarium. Het was maar een klein stukje lopen. Na wat winkeltjes, de nodige terrasjes en wat bochten schrok pappa zich wezenloos toen we de laatste hoek omkwamen. Daar zat een grijze man met een kanjer van een slang op het terrasje te zitten. Pappa wist niet wat hij zag en de eerste reactie was dan ook dat hij niet verder liep. Het bleek een groote python te zijn die niet giftig is maar zich lekker om je heen draait. Hoe dan ook die man had hem al sinds hij klein was en buiten die ene kalkoen per week deed hij niemand kwaad werd me verteld…… dan nog….. Terwijl Mirthe en mamma er al voorbij waren en bij de kassa van het aquarium stonden, was pappa nog aan het twijfelen. Ben niet snel ergens bang van, maar van dit soort gladde jongens moet ik het niet hebben. Goed dan toch maar erlangs en naar binnen. 13 euro verder stonden we in het aquarium. Hier was duidelijk te zien dat dit een uit de hand gegroeide hobby was van mensen die de natuur een warm hart toedragen. Via een algemeen aquarium met diverse zeevissen, kwamen we bij de octopussen, morenen, roggen en zeebrasems.Om elke hoek was er weer iets nieuws te zien en na elke hoek was het voor Mirthe weer een hele belevenis. Zodanig dat ze telkens terug kwam rennen om mij te halen. "Pappa, pappa kom hier eens kijkeen!" Dikke pret hoe enthousiast die was. Eenmaal buiten konden we nog met een slang op de foto en wat krokodillen en leguanen bekijken. Ondertussen liepen de landschildpadden rustig tussen ons door. Na een uurtje stonden we weer buiten op weg naar een terrasje. Even een bakkie doen en dan terug naar het hotel.
Dat ging niet echt snel, eerst werd er een grote Dora handdoek gekocht om vervolgens voor mamma een bikinewinkeltje in te gaan. Die mevrouw die daar stond die snapte het wel. Terwijl mamma van de ene in de andere bikine werd geholpen, was ze ook voor Mirthe aan het kijken. En toen zowel mamma als Mirthe voorzien waren, kreeg pappa ook nog de een na de andere short aangereikt, desgewenst met een tshirt erbij. Uurtje later stonden we dus gepakt en gezakt buiten. Tel daar nog een luchtbed bij op en het was een dure ochtend vanmorgen. De pret was er niet minder om die middag. 2 dames in nieuwe bikini’s die gezamenlijk op een luchtbedje lagen met hun kontjes omhoog. En een pret dat ze hadden ongelooflijk. We gingen daarom maar wat later eten zodat Mirthe maximaal kon genieten Toen we terug waren bij de kamer viel Mirthe al snel in slaap en hebben we haar maar niet gedouched. Pappa en mamma daarentegen gingen sneller dan ooit door de douche routine. We waren dus vroeger dan ooit op pad naar de restaurantjes. We besloten wat verder te lopen dan andere dagen. Op een gegeven moment had pappa echter 2 dames die zaten te zeuren dat ze honger hadden. Dus toen maar bij de eerste de beste tent aangeklopt. Van buiten zag het er leuk uit, maar het eten was dramatisch. Het enige wat goed was, was de rekening op het einde. Snel terug naar huis en we gaan slapen, morgen willen we eindelijk eens iets gaan ondernemen. Pfff….al bij de gedachte, maar anders is het ook zo’n zonde.

Het verhaal van de airco en de grote verhuizing

Vandaag was een beetje verloren dag.

Mede omdat de nacht er een was van korte periodes van slaap en Mirthe die midden in de nacht rechtop in haar bed zat. Toen we wakker werden had Mirthe lichte koorts.Het zat er natuurlijk al de hele tijd aan te komen, omdat slapen direct onder de airco niet zo’n goede keuze is als je toch al heel snel verkouden bent. Eten had Mirthe dan ook niet zo heel veel zin in. Na veel duwen en trekken ging er 1 hapje kiwi en 1 hapje meloen naar binnen. Ons plan om vandaag naar het Sea Aquarium te gaan hebben dan ook maar laten varen. Wel hebben we om een andere kamer gevraagd, 1 waar de airco niet pal boven het bed van kleine ukkie hing. Helaas betekened dat wel dat we nog verder van het centrale gebouw af kwamen te zitten. Maar dat is altijd beter dan die 38 graden koorts die we weer op de thermometer vonden vandaag. Kortom nadat we 2 huisjes bekeken hadden besloten we om te verkassen naar nummertje 810. Wat anders ingedeeld qua ruimte en met een grote tuin, ipv een klein terras. We moesten de receptie bellen als alles was ingepakt. En hoewel we maar 2 koffers bij ons hebben was het toch een hele klus om alles weer bij elkaar te harken in het huisje. Om een uurtje of 11.30 was de klus geklaart. Toen alles weer een plek had gekregen in het nieuwe huisje zijn Mirthe en pappa even een tukkie gaan doen. Mamma was zo druk met haar Sodoku puzzel bezig dat die het niet zo erg vond. Daarna was het hoog tijd om eens een plonsje te gaan maken. Het plan was om naar de zee te gaan omdat die zoute lucht Mirthe vermoedelijk wel goed zou doen.
Al snel was Mirthe ook echt aan het niezen en kwamen de groene pieten de neus uit schieten. Maar ja, zwemmen in de zee was er niet bij omdat er nogal wat stenen in de branding liggen. En als jezelf dan al over de rolkeien hebt weten te krijgen dan komt er na een meter of 5 nog eens een soort van rif waar je overheen moet zien te komen. Conclusie zwemmen in het zwembad en zonnen op het strand. Gevolg is wel dat je dan de hele tijd met je voeten in het voetenbad moet om het zand af te spoelen en dat is toch eigenlijk niet zo leuk als je 3 jaar bent. Dat zand is veel te leuk op de voeten en waarom zou ik dat eraf spoelen, dat gaat er toch vanzelf af in het zwembad?
Naast de bandjes om de armen hebben we vandaag ook een zwemband voor Mirthe meegenomen. Daarmee kan ze gemakkelijk op haar buik zwemmen. Het is dan ook haast een wedstrijd om samen met pappa van het ene trapje naar het andere trapje te zwemmen. Dik plezier! En natuurlijk heft Mirthe een aantal keer gewonnen. Rond een uurtje of 17.30 gngen we weer terug naar het huisje en was het tijd om te gaan douchen en een hapje te gaan eten in het dorpje. Vanavond gingen we niet al te ver zodat Mirthe op tijd naar bed kon. We waren dan ook rond 20.00 uur terug in het huisje. Een flinke fles rose en een groot bier waren pappa en mamma inmiddels goed gevallen, dus de klok van 9 uur hebben we niet meer gezien.

Veel bekijks met de EEE pc

Pappa zit in dzien ofdat het toch wel echt ee receptie van het hotel om even snel de blog te updaten. Krijg veel vragende blikken met wat voor een speeltje hij daar aan het computeren is.... mensen die achter je langs gaan lopen om te zien of het toch wel echt een computer is..... terwijl ik helemaal niet in de richting zit die mensen moeten lopen. Wel komisch.... ondertussen ben ik de foto's aan het uploaden en heb ik de berichtjes die ik de afgelopen dagen getypt heb ook online staan. Mamma zit in de kamer rustig een boekje te lezen en Mirthe is al lang in dromenland. Morgen gaan we naar het seaquarium om naar de schildpadden te kijken. Mamma en Mirthe zijn daar al eens geweest en pappa moet nu ook naar de leguanen gaan kijken :-)

Ook wij gingen los in Chersonissos

Daar we vanavond niet zon zin hadden in een 1 bords diner voor 70 euro gingen we na het douchen maar eens in het dorpje kijken.Het zou zo’n 10 minuten lopen zijn van ons hotel, maar in feite was je er eigenlijk al als je de receptie uit liep. Amper 500 meter en dan kwam je de eerste café’s al tegen. Als het aan pappa had gelegen dan hadden we meteen het eerste beste terras gepakt, maar mamma wist te vertellen dat er verderop nog veel meer waren. Toch maar even doorstopper en wat verderop kwamen we inderdaad in een nieuwe straat die helemaal vol zat met bars en restaurantjes. We kozen er 1 uit waar niet alleen jeugd in zat. Uiteindelijk was het goed eten. Pappa wat biertjes erbij, dien kwamen binnen vallen. Juist toen hij besloten had dat het genoeg was kwam de ober ook nog met meloen en een flesje rakie. Pappa was nog even in de veronderstelling dat het water was, maar nadat hij zijn neus er boven had gehouden was hij al snel geschrokken van de spiritus lucht. Nou hopakkee dan…. Los in chersonissos zou ik zo zeggen. De weg naar huis ging wat minder snel dan we dachten. We hadden de toeristische route genomen en dat was toch wat meer zoeken. Of zou het aan die raki liggen? Eenmaal terug in het huisje ging Mirthe maar niet slapen. Toen pappa en mamma eindelijk zelf gingen slapen deed mevrouwtje ook haar ogen dicht.

Zo dat was de eerste dag. Ik denk dat het ons hier wel gaat bevallen!!

Afgesproken is afgesproken:ijsjes!

Vandaag waren we redelijk laat ons bedje uit. Mede omdat we een redelijk onrustige nacht hadden gehad. Mirthe lag de hele nacht te draaien en de airco en de koelkast maken zoveel herrie dart ik daardoor zelf ook niet kon slapen. Toen we om 9 uur wakker werden moesten we dan ook op gan schieten om nog op tijd bij het ontbijt te zijn. Deze zit wel bij ons arrangement dus hopelijk niet zo’n eraring als gisterenavond….

Het was weer een goed gevuld buffet. Wat denk je van roerei met zalm? Verse croissants en veel vers fruit. Voor Mirthe gaan we op zoek naar pannekoeken. Na het eten regelen we wat handdoeken en reserveren we wat bedjes bij het zwembad. Iedereen is dat aan het doen en anders kunnen we straks nergens meer liggen.

Snel terug naar de kamer om de zwembroeken aan te doen en dan gaan we onze eerste duik maken. Mirthe is haar kleren al aan het uit trekken als ze het zwembad ver weg al weer ziet liggen. Die heeft er echt veel zin in.
Plons en ahaaa….. Wat is dat water koud. Snel er weer uit en even langzaam eraan wennen. Uiteindelijk wordt er flink geplonst en gesprongen. Mirthe wil er niet uit en pappa is zo’n beetje de hele verdere ochtend mee in het water. Dan wordt het tijd voor een broodje en dan gaan we slapen. Het duurt een poosje dat Mirthe in slaap valt, maar dan is het ook diep.

Na een klein uurje is mevrouw weer wakker en wordt ik aan mijn woord gehouden: tijd voor een ijsje.We gaan erug richting het zwembad en haen bij de supermarkt een ijsje. Tja en dan kom je in een dilema: ga ik voorhet itself ga ik voor het zwembad? Eerst snel het ijsje op eten en dan ren ik naar het zwembad. Ik vind mezelf al heel stoer moet Mirthe gedacht hebben toen ze er even zonder pappa en mamma in sprong….gelukkig zat pappa goed op te letten en was hij er direct bij…op zich niet erg want ze blijft goed driven inmiddels….maar het was wel tijd voor een standje nu.
Na 10 minuten is pappa maar weer gaan zwemmen met Mirthe en rnd een uurtje of 17.30 was het tijd om te gaan douchen.

3x is scheepsrecht

Zojuist geboekt! We hebben de laatste weken meerdere malen gesproken om er toch nog even tussen uit te gaan. En tja.... live life now is het thema als we een beetje om ons heen kijken wat er allemaal gebeurd met ziektes, kanker, ziekenhuizen etc.

Daarom hebben we daarnet maar de stap gemaakt en wederom een vakantie naar Mexico geboekt. Deze keer niet ver vooruit, maar gewoon voor vertrek volgende week donderdag! Lekker dicht bij dus! Hopelijk komt er deze keer niets tussen. De 1e keer wat het een orkaan die over mexico ging (2006), de 2e keer lag pappa met een rughernia plat (begin 2007) en nu zeggen we 3x is scheepsrecht.

Kortom, volgende week donderdag vertrekken we vanaf Brussel, 9 uurtjes vliegen en dan gaan we duiken in de Cenotes, zwemmen met de dolfijnen, Maya tempels kijken en nog veel meer leuke dingen doen. Dikke luxe met all inclusive.

(Ps michiel:Vrees dat de nieuwe Nikon D3, nu toch weer een D300 moet worden, maar tja... je kunt niet alles hebben.)

Dorint hotel

Zo het is 22.40 uur en we kruipen lekker in een vers gedekt bedje in een 2 persoons kamer in het Dorint in Basel. Het stuk Milaan-Gotthard heeft ons weer de nek omgedaan. Zouden we eerst om 00.10 thuis zijn geweest, werd het nu al 2.35 uur. Aangezien er nogal wat werkzaamheden waren op de heenreis, besloten we om een overnachting te boeken in het Dorint in Basel....mag wat kosten maar dan heb je ook wat. Vanaf hier is het nog ongeveer 6 uur naar huis. Kortom morgen eerst eens lekker uitslapen, ontbijten en dan gaan we weer op pad. We zijn zo in Duitsland en dan kunnen we doortrappen. Met een beetje geluk halen we de kermis nog dit weekend ;-)
Op de foto geniet Mirthe van haar eerste RoomService!