Weer thuis!

Na een helse rit waren we gisteren eindelijk weer thuis. Deden we er op de heenreis slechts 15 uurtjes over; de terugreis was er een van toch al snel zo’n 18 uur. Tel daar bij op dat we ook nog eens zo’n 150 kilometer minder moesten, dan kan je toch zeggen dat het behoorlijk slecht gesteld was. Met name het eerste stuk tussen Barcelona en Lyon was echt ellende. Te veel tol poortjes en ook diverse files gehad. We waren om acht uur vertrokken en om 16 uur hadden we er nog geen 300 kilometer op zitten. Kortom, maar besloten om te overnachten in Metz in het Novotell. Rib uit je lijf voor 3 persoonskamer en ontbijt, maar hee, wel een goede douche waar je wel in de breedte in kon staan.

Eenmaal thuis, had pappa een leuke verrassing bij de post! De uitslag van zijn NIMA A examen: Geslaagd met een 7.6 en een 6.7. Met name die 6.7 die viel me enorm mee daar ik daar werkelijk het gevoel had niets van klaar gemaakt te hebben. Ofwel een leuke thuiskomer.

Na een uurtje stond alle bagage weer op zijn plaats, de was in het washok en hadden de huisdieren hun eerste zorg weer gehad.

Vanavond nog even flink door de tuin sjeezen en dan zijn we weer echt thuis.

Alles weer rustig

Zo na een 2 tal onstuimige dagen is het nu weer rustig hier. Hebben op zich geen slecht weer gehad, alleen maar belachelijke harde winden. De mensen die hier met een tent stonden hadden toch zeker de nacht van dinsdag op woensdag een klein probleem. De meeste van hen waren dan ook al vroeg in de weer gisteren om extra lijnen bij te zetten en de boel rond de tent op te ruimen. Ook bij onze caravan waren de stoelen, parasol etc.omgewaaid. Het ging dan ook best te keer.

Vandaag zou in alle opzichten een rustige dag worden. De wind was gaan liggen en Pappa had om 13.00 uur een telefonisch sollicitatie gesprek. Daarna zouden we na het zwembad gaan. De ochtend was lekker rustig. Beetje boodschappen doen in het lokale winkeltje op de camping, op ons gemak gegeten en koffie gedronken. Lekker spelletjes gespeeld met Mirthe en nog wat opgeruimd rond de caravan.

Rond 13.40 uur had pappa dan eindelijk het verlossende woord en is hij in principe aan genomen op een andere rol. Weer terug de verkoop in en terug bij OEM. Ofwel bij de computerfabrikanten, officiële titel : OEM MNA business development manager. Vanavond dus maar een flesje open trekken!! Gelukkig hadden we nog wat champagne flessen van huis meegenomen dus tijd voor bubbels.

Formeel moet het nog wel allemaal langs de ondernemingsraad komen, maar dat gaat vermoedelijk wel goed komen. Tot zover Windows Productmarketing! Het waren 3 mooie jaren, maar nu wordt het weer tijd om naar buiten te gaan.

Daarna snel naar het zwembad. Mirthe had al lang moeten wachten en tja… dat zwemmen dat is toch wel heel belangrijk op vakantie. Het was redelijk rustig vandaag op het zwembad dus er kon flink geoefend worden. Nog even een kleine oorlog uit gevochten met andere kinderen met waterpistolen (en helaas moesten Mirthe en pappa het afleggen toen ze met zijn 5-en kwamen ‘aanvallen’)

Bij terugkomst rond een uurtje of 17.30 hrs had mamma de salade met kip en pasta al klaar staan. Was toch ook wel weer lekker! Maar morgen gaan we maar eens op pad om de echte paella te eten. Zou tijd worden!

Tappas hebben we de eerste dag al gegeten, maar daar zaten onze buiken niet direct van vol. Zal met die Paella wel anders zijn vermoed ik.

Daar we redelijk vroeg gegeten hadden was er nog genoeg tijd om samen lekker buiten te knutselen. De stiften en het briefpapier werden uit de koffer getrokken en daarna werd er voor elke oma en opa een kaart gemaakt. Geen standaard plaatje van hoe het hier uit ziet, nee!! Mirthe haar versie, compleet met zee en olijfbomen. Iedereen kreeg dezelfde tekening. Op de foto liggen de eerste 2 al klaar en wordt er nog driftig aan de derde versie gewerkt.

Rond 21.00 uur was het dan toch echt tijd om te gaan slapen. Alle Franssen om ons heen zaten net aan het avondeten inclusief hun kinderen van 2/3 jaar oud…. En leg het Mirthe dan maar eens uit dat zij moet gaan slapen. Die kindjes spelen nog buiten, het is nog licht en zo nog meer van die vragen……

Pappa nog even snel dit berichtje getypt en klaar is kees. Voetjes omhoog en even niets of misschien een filmpje op de iPad?

Bewolkt en dan maar op weg naar het kasteel

Vandaag zou het wat minder weer worden en dat was uiteindelijk ook zo. Toen we rond 9.15 uur ons hoofd buiten staken bleek de hele lucht grijs te zijn. Tijd dus om het op het gemakje te doen. Mirthe en ik gingen eerst lekker stokbroodjes halen (de winkel zit nog geen 20 stappen van onze caravan dus dat was snel gefikst . Lekker ontbijten met warme stokbroden en toen gingen we op stap.

De eerste stap voor vandaag was de Spar in het stadje. Dat was best een avontuur, want meerdere mensen hadden het slechte weer aangegrepen om te gaan winkelen. Het duurde dan ook ruim een kwartier voor ik in de smalle straatjes rond de supermarkt een plaatsje had gevonden. Op de terugweg kochten we nog een visnetje, want Mirthe wilde ook wel eens met opa Frans gaan vissen. En snel terug naar de caravan. Mamma had ondertussen even flink de dweil door het huisje gehaald. En… eerlijk gezegd was het ook wel een beetje nodig. Sommige klinken plakten en op de stoelen buiten zat de yogi yogi ook nog op van de voorgangers.

De TomTom loodste ons naar een kasteel. Echter eenmaal aangekomen bleek er geen kasteel meer te zijn. Op goed geluk gingen we wat rond rijden in de buurt en plotsklaps stonden we bij een kasteel. Nou dat was stom toevallig.  Nog even een strandje over steken en daar stonden we, boven op de klif bij een kasteel.

De kasteelmuren stonden er helemaal rond heen en er was, zoals een goed kasteel beaamt, slechts 1 poort…. en die was dicht :-(

Dan maar even over de hoge rotsen/kliffen lopen. Daar vonden we nog wat kleine plasjes waar het zout in stond. Mirthe vond dat maar raar dat er natuurlijk zout te vinden was. Pappa dus uit leggen hoe het werkt met de zon en het verdampen etc. Noch geloofde ze het niet dus werd de proef op de som genomen. Even proeven.

Tot zover ons avontuur bij het kasteel. Dan toch maar terug naar de camping. Inmiddels begon de zon er af en toe wat doorheen te komen. Snel de zwembroek aan en op naar het strand om dat visnet eens uit te proberen. Mirthe wilde echter eerst naar het zwembad om te oefenen.  Tussen 15.30 en 17.000 uur werd er dan ook flink geoefend en gedoken.  Toen ging mamma terug naar de camping om te koken.

Pappa en Mirthe gingen toch nog even naar de zee. De zwemschoenen mee om op de grindstranden uit de voeten te kunnen. Het netje hadden we niet bij, maar bij de gedachte dat er vissen zwommen waar Mirthe aan het zwemmen was, wilde ze er snel weer uit…. Tot zover dus zwemmen in de zee. Uiteindelijk zijn we maar mooie rode stenen gaan zoeken tussen het grind, daar kan pappa weer een mooi aquarium mee maken.

Toen we rond 1800 uur weer bij de caravan kwamen was mamma bijna klaar met heerlijke spaghetti en salade. Snel samen onder de douche en aan tafel. Toen nog even kwartetten en dan was het toch al weer snel slapen tijd.

Jammer is wel dat de kinderen in de caravans om ons heen niet op tijd naar bed gaan. Gevolg dat ook onze kleine uk redelijk opstandig er van wordt dat sommige ukkies van 3 / 4 nog tot 2300 uur buiten spelen. Of zal ik zeggen janken…. tja…. niet op tijd naar bed, volgende ochtend om 7 uur al weer buiten maar wel de hele dag lopen janken….. Mooi volk die fransozen :-(. Dat stokbrood vanochtend, dat was in elk geval wel iets goeds uit Frankrijk….

En dan loop je over het strand en dan zie je ...

Je eigen initialen op de rug van een strandbezoekster getatoeeerd! Het is goed dat ik de videocamera bij me had die dag want anders had je het niet geloofd.

MvdG: Mirthe van de Gender of Marcel vd Gender :-)

Vliegeren op het strand

Eindelijk was het dan zo ver voldoende wind om Mirthe haar vlieger op te laten. De afgelopen dagen hadden we het al een aantal keer geprobeerd, maar het waaide telkens net niet hard genoeg. Vandaag stond er eindelijk voldoende wind.

Na het eten trokken we dus gezamenlijk naar het strand om een nieuwe poging te ondernemen, en zowaar…. het lukte.

Pappa moest de boel een beetje gaande houden met de vlieger en heeft Mirthe flink geholpen. Helaas heb ik geen foto of video van Mirthe die aan het vliegeren was, immers had ik alle hens aan dek om Mirthe te ondersteunen en de mamma’s waren niet mee om te filmen deze keer.

Da’s goed zuur…

Vandaag begon de dag en eindigde de dag met een enigszins zure smaak. De ochtend stond in het teken van “ is die auto al klaar”. Daarom was pappa al vroeg( 8 uur) naar de receptie getogen om te vragen of dat zij die italiaan wilde bellen die geen woord engels sprak. Dat zouden ze doen maar enkel met de vraag hoe laat de auto klaar was en wat de kosten zouden zijn. Ingewikkelde technische vragen waren niet aan de orde omdat de dames van Vacansoleil daar zelf ook niet zo in thuis waren. Ik moest maar rond een uurtje of 10 komen om te zien wat de status was. Zo gezegd zo gedaan…. daar was de eerste zure appel. De auto bleek pas rond 17.00 uur klaar om, in plaats van de gehoopte 11 uur vanochtend. Kosten waren 300 euro dus dat was nog te overzien. Het werd dus wederom een dagje zwembad. Voor mamma niet echt leuk want die was de camping nog niet afgeweest zolang we hier waren, maar voor Mirthe helemaal goed. Die had immers niet meer nodig dan het zwembad en Joran en Jary om zich heen. Springen, duiken, koppie onder en bellen blazen. Het kon wat haar betreft niet genoeg zijn. Rond een uurtje of 16.30 gingen bart en ik de auto ophalen. Toen we de parkeerplaats van de garage op kwamen rijden stond hij al klaar met een raam die weer open en dicht ging. Gelukkig dat scheelt een hoop ellende. Totale rekening was 310 euro, maar tja die 10 euro kon de pret niet drukken.

Het werd tijd om iets te gaan ondernemen. Snel terug naar de camping om de rest van het gezin op te halen. Mirthe en mamma zaten nog steeds samen in het zwembad. Natuurlijk waren die de tijd vergeten en pappa moest dus even de boel onder de druk zetten mochten we vanavond nog iets willen zien.

Al snel had iedereen zijn kleren aan en werd er vertrokken naar Monteriggioni. Een middeleeuwse, ommuurde stad uit 1203. Het is een klein dorpje maar wel een fantastische sfeer. We kwamen er via de S222, een slingerweg op de smalste weggetjes van Chianti. Mamma had voor de zekerheid een pilletje tegen wagenziekte genomen. En die werkte prima.

Op ons gemakkie door Monteriggioni gelopen en toen wat gegeten op het dorpspleintje. Fantastisch entourage!

Daarna de weg weer terug opgepakt. Bart en Fannie gingen via de snelweg, maar mijn TomTom volharde erin om me weer via die landweggetjes te sturen. Uiteindelijk bleek dat ook de helft qua kilometers te zijn, dus ondernam ik toch maar weer die vervaarlijke tour, deze keer in het donker, terug naar de camping.

Halverwege geeft Mirthe aan pijn in haar boek te hebben. Persoonlijk voelde ik me ook niet echt lekker van dat geslinger op de wegen, versnellen/remmen en geen verlichting. Wij dachten natuurlijk dat Mirthe moest plassen, maar na 15 minuten was er nog niets dus besloten we om verder te rijden. Zo’n 10 minuten verder rijden kreeg die buikpijn in 1 keer een oorzaak. Mirthe was wagenziek geworden en spuugde de hele auto onder…. fantastisch zo’n luchtje in je auto als die de hele dag in de verstikkende zon staat. Snel de auto aan de kant. Kinderstoel helemaal onder, matten helemaal onder, haar schoenen die onder haar stoel stonden hadden een bodempje van de zurige brei van pizza en citroenijs. Gordel vol met klonters om maar te eindigen bij haar kleren, waarvan met name haar rok een soort van opvang teiltje was geworden. Alles uit en gelukkig hadden we wat natte doekjes bij. Een kwartier verder en alle vieze spullen bij elkaar in een tas vervolgden we onze reis. Uiteindelijk waren we pas rond half 12 weer terug op de camping. Te laat voor een uk van 4.

Mevrouw nog even onder de douche en toen snel allemaal slapen.

Ga weg….een dag met autopech

Vanmorgen hadden we een vroege start. Buurman Bart had namelijk stukken gehad met de auto in de buurt van de Gothard tunnel gehad en vandaag zouden we er samen op uit gaan naar de Italiaanse garages om te of het gemaakt kon worden en wat de kosten zouden zijn. De sleepdienst had al vastgesteld dat het om versleten koppelplaten ging.

Om half 9 was het dan ook verzamelen en gingen we op pad. Bij de eerste Opel garage waar we kwamen had men enkel een dealerschap maar kon men niets repareren. Op naar de volgende garage dus zo’n 12 km verderop. Daar aangekomen vonden we iemand die uitstekend duits sprak wat weer iets gemakkelijker ging dan Italiaans. Uiteindelijk waren de kosten bijna 1300 euro en zou men het pas volgende week dinsdag kunnen maken. Na zo’n 2 uur op pad te zijn geweest vertrokken we dus onverrichter zaken huiswaarts. Op dat moment wist ik nog niet dat we zelf in de avond met dezelfde uitdaging kwamen zitten…..

Toen we namelijk na de fotoexcursie en wat tijd in het zwembad besloten om naar de supermarkt te gaan werd onze auto gepakt. Die had de hele dag in de zengende hitte gestaan en toen ik probeerde de raam van het bestuurdersporties open te maken kwam daar een behoorlijk raar geluid uit. Maar uiteindelijk ging hij netjes open en dicht. Voor die ene keer dan tenminste want toen we terug op de camping kwamen en ik opnieuw de raam moest open doen ging hij nog wel open maar daarna niet meer dicht. Diverse pogingen om het zelf op te lossen mochten geen baat hebben met als gevolg dat we de auto dus maar met de raam open bij de caravan hebben gezet.

Vanavond wat op internet zitten surfen en uiteindelijk 2 renault dealers gevonden. Maar eens zien wat daar nu uit gaat komen. Lang leve creditcards want dit wordt weer zo’n onverwacht postje vrees ik….

Poeh Poeh… dat dacht ik al!

Vandaag was een ongelooflijk hete dag. Dat was te zien in het zwembad, maar ook aan de Italianen zelf. Toen ik vanavond op internet ging zoeken naar wat Renault garages in de omgeving vond ik dan ook deze post op www.nu.nl . Moeten we misschien toch maar even wachten met onze reis naar Rome of Florence. Beide steden staan namelijk ook op ons lijstje om te bezoeken de komende dagen nu in de buurt zitten.

Foto excursie in Toscane – Chianti streek

Samen met 4 anderen gingen Bart en ik er vanmorgen op uit. Om 10.45 uur moesten we bij het infopoint van de camping zijn voor onze foto excursie. Geen idee van wat we moesten verwachten, dus gingen we vol energie die kant op. Zelfs om half 11 was het al belachelijk warm en ik was dus blij dat we uiteindelijk niet te voet al die bergen in de omgeving gingen verkennen, maar gewoon via een ge-Air conditioneerde bus. Via allerlei smalle paadjes kwamen we, na zo’n 45 minuten rijden, bij het eerste kasteel aan. De fotograaf die met ons mee was gaf de opdracht dat het thema ‘kasteel’ was en dat we ons hierop moesten richten. We mochten vrij rond lopen en zo her en der kregen we tips hoe de foto’s te maken vanuit welk standpunt etc.

Natuurlijk was ik weer de traagste dus was ik ze regelmatig kwijt omdat ze al doorgelopen waren. Gevolg was wel dat ik meestal niet lang moest wachten om een plaatje te schieten waarop geen mensen zichtbaar waren.

Na het eerste kasteel gingen we door naar een punt hoog op de berg waar je een prima zicht had over de bergen in de Chianti streek. Vanaf dat punt kun je de diverse wijngaarden zien en het was ook mooi om te zien hoe de diverse structuren waren en de intensiteit van het groen op die berg. Helaas hadden we hier maar 5 minuten gekregen om wat te rommelen en we zaten dus met het team van 5 fotografen al weer snel in de bus verder de berg op. Natuurlijk allemaal bij elkaar op kleine schermpjes spieken en tips uitwisselen. Ondertussen kronkelden we verder de berg op om bij een fantastische villa te komen. Daar zouden we eerst wat foto’s maken, dan een wijnproeverij anex lunch en dan verder rijden.

Toen we eenmaal er waren bleek het een fantastisch domein te zijn met een hele statige villa erop. Ervoor lag een klein groen grasveld wat afgezet was met lavendel. Die lavendel was een waar domein voor wespen, bij en … fantastisch mooie vlinders. Had ik toch niet voor niets die hele reis die macro lens op mijn zweterige rug mee gezeuld. (het kwik was buiten inmiddels opgelopen tot 37 graden :-)). Echter zoals ik al zei was de rest een stuk sneller, maar ik hoop daardoor minder secuur in het maken van de foto’s. Gevolg was dus dat ik er niet direct aan toe kwam om die vlinders te fotograferen. We waren inmiddels met de groep onderweg naar de wijnkelder. Dus toen daar maar achter aan gerend.

Toen ik binnenkwam hoorde ik nog net vertellen van de fles van 11.000 euro die daar lag. Op de foto de 3e fles van links met enkel een sticker erop maar wel een label om de hals. Drinken kon je hem niet meer maar hij was van 1945 en daardoor zijn geld waard. Er bleken slechts 2 flessen wereldwijd van te zijn. 1 in deze collectie en 1 was er door de eigenaar cadeau gedaan aan een school voor gehandicapte kinderen die vervolgens was geveild. Hoe dan ook het was een precaire aangelegenheid daar tussen al die duur uitziende flessen met hun laagjes stof. Denk dat daar de gemiddelde wijnboer in Nederland jaloers zou worden als hij zou zien wat voor een kapitaaltje daar lag te verstoffen. Vanuit de kelder met de flessen gingen we nog 1 laagje dieper de koude grond in om uiteindelijk bij de vaten uit te komen waar de wijn lag te rijpen. Fantastische, maar erg moeilijke plek om de foto’s te maken. Flitsen was de boel kapot ‘knallen’ en zonder flits op hoge iso was het bijna niet te doen. Na wat gerommel heb ik er toch nog wat moois uit kunnen krijgen vind ik zelf. Ondertussen was de heer des huizes verdwenen om de wijnproeverij klaar te zetten.

Tja…. daar stonden we dan…Bart drinkt helemaal geen alcohol en ik houd in elk geval niet van wijn. Omwille van beleefdheid toch maar wat slokken genomen en net gedaan of dat ik het toch wel helemaal fantastisch vond. We hebben zelfs nog 2 flessen meegenomen voor de dames. Was eigenlijk meer bedoeld als een excuus omdat het toch wel een redelijk latertje werd door de excursie. Echter het kriebelde nog bij mij omdat ik nog altijd eens wat meer tijd bij die vlinders wilde doorbrengen. Dus na de nodige parmaham, wijn, salami en olijven heb ik me netjes geëxcuseerd en met camera en macro lens terug naar die lavendel.

Valt niet mee om die beesten goed op de plaat te krijgen, maar dan heb je weer het voordeel van digitaal dus uiteindelijk heb ik er wel een paar waar ik zeer tevreden mee ben. Hier 1 van de mooiste. Thuis ga ik ze eens goed bekijken welke nu echt de mooiste is, maar op dit kleine schermpje leek deze super.

Na zo’n 20 foto’s van de vlinders toch maar terug gelopen naar de bus. Daar stond iedereen al klaar om te gaan vertrekken naar de laatste stop: Radda im Chianti.

Dit is het mooiste dorpje in de Chianti streek, fantastische uitzichten en smalle steegjes met allerlei leuke winkeltjes. Het werd zo’n beetje half 3 in de middag en ik had het gevoel dat de meeste van ons er wel klaar mee waren en verlangden naar een verkoelende plons in het zwembad. Uiteindelijk zouden we hier een uur mogen rondlopen, maar al na 40 minuten besloten we, onder luid geklap van onze fotograaf annex entertainer om een biertje te gaan drinken in 1 van de cafés. Niet voordat we van het uitzicht genoten hadden en tenminste wat foto’s van de diverse steegjes hadden gemaakt.  Hoe dan ook het was een warme maar ook super leuke dag geworden en iedereen zat voldaan op het terras te genieten van een koud drankje. Nog even de enquete invullen wat we ervan vonden en daarna terug de bus in.

Rond half 4 waren we weer terug op het zwembad. Iets later dan we gedacht hadden. Eenmaal bij het zwembad bleek het super druk. De warme was ook hier toegeslagen.

Op naar Masse Marrettima

Toen ik terug kwam van de foto aan het strand van dat mooie huis op de berg toen was het plan inmiddels getrokken in de auto. We gingen de toch naar Masse Marrettima maken. Geen idee wat daar te zien was, maar het stond in het boekje als bezienswaardigheid. Dus wij op pad, zo’n 40 km en een half uur verder reden we een dorpje. Direct aan onze linkerkant was een parkeerplaats die tegen 50ct per half uur nog bewaakt was ook. Daar de auto dus maar neergezet en vanaf daar te voet verder.

Het was een gouden greep want direct om de hoek van de parkeerplaats liepen we de oude kern in het dorpje. Het was een gezellig centrumpje met een mooie kerk.  Natuurlijk gingen we de kerk even in en hebben we nog een kaarsje opgestoken. Daarna weer naar buiten. Gelukkig was het vandaag niet zo heel warm, anders is de kerk best een  aangename plek zo onder de brandende zon. Vanaf de kerk schuin oversteken en even een bakkie koffie op een terrasje.

Dan schieten we 1 van de smalle steegjes in om  eens verder te gaan ontdekken wat dit dorpje allemaal nog in petto heeft. Dat bleek nog een heleboel te zijn. Via diverse kleine steegjes kwamen we langzaam hoger op de berg waarop het dorp lag en bereikten we uiteindelijk ook de oude stadsmuren.

Hier was nog de mogelijkheid om 1 van de torens te bezoeken en uiteindelijk op de muren te klimmen. Eef vond dat wel een beetje hoog en de toren aan de binnenkant met zijn smalle deurtjes en dito trappetjes was niet haar favoriete bestemming. Maar zoals je hier links kunt zien stonden ze uitbundig naar pappa te zwaaien toen die nog een stukje hoger de toren in klom om van het uitzicht te genieten. Vanuit de oude toren liepen we nog wat verder naar nog een ander kerkje in het stadje. Daar was toevallig net het FotoFestival Toscane aan de gang. Diverse fotografen hadden er hun foto’s uitgestald en er werden beoordelingen van de diverse foto’s gedaan door een aantal andere fotografen. Daarnaast een enorme boekenstand met allerlei fotoboeken, maar tja… die waren natuurlijk allemaal in het italiaans. Wel leuk om die foto’s van de toscanen nu zelf eens te zien en dan zie je dat zij de betere plekjes weten te vinden. Je kent ze wel die je ook tegen komt op de kaarten en in de boekjes. Het werd zo langzamerhand tijd om terug te gaan richting de dom om daar op een van de terrasjes iets te eten. Niet voordat we voor Mirthe nog een paar nieuwe Crocjes hadden gekocht.

Eenmaal op het terras was het moeilijk kiezen uit al dat lekkers. Bruschetta met olijven, tomaat en knoflook voor Eef, Tagliattella met Zalm voor mij en voor Mirthe was het zoals altijd een pizza tonijn. Daar kan je haar echt voor uit haar bed halen. De camera van pappa stond op de tafel en Mirthe moest natuurlijk ook wat foto’s maken. (ze zeurt al de hele vakantie voor een eigen fotocamera :-)) Nou vooruit dan maar, terwijl pappa hem vast hield mocht zij door het zoekertje kijken en een foto van mamma maken. DIe kwam er op zich nog niet eens zo slecht uit zoals je hier kunt zien.

Na het eten zijn we terug naar huis gereden. Mirthe viel in slaap in de auto dus toen hebben pappa en mamma nog maar snel een tussenstop gemaakt bij de supermarkt. Daarna was het tijd om te gaan zwemmen.

Verder op onderzoek in de directe omgeving

De laatste dagen gaan we met zijn allen wat later naar bed. Dit omdat de meeste van de kinderen in de buurt hier langer op blijven dan pappa en mamma normaal doen. Het geluid om ons heen doet dan ook veel vragen bij Mirthe ontstaan als ze in bed ligt :” He pap, ik hoor Sabine buitenspelen” of “ Wie huilt daar ?”

Gevolg is dat we daardoor ook met zijn allen eigenlijk later dan bedoeld ons bedje weer uit komen. Pas rond 9 uur zit het gezin aan tafel voor het ontbijt. Dat weerhoudt ons een beetje van flinke uitstapjes omdat je nu eenmaal niet om half 11 nog gaat vertrekken (na ontbijt en douche). Kortom voor morgen is het voornemen om er op tijd uit te zijn en dan een dagje over Elba te gaan touren. Moeten we eerst naar Piombino en daarna met de veerboot door naar Elba. We gaan eens kijken bij het buitenverblijf van Napoleon.

Maar goed daarover morgen meer.

Vandaag hebben we het dus maar bij ‘dichtbij’ – bestemmingen gehouden: Campiglia Marritima en Venturina.

Campiglia Marritima is een gezellig plaatsje met een leuk pleintje waar het allemaal gebeurd. Het is niet erg groot, maar heeft genoeg bedrijvigheid om een tijdje op het terras van 1 van de 2 cafés je te vermaken.  Leuk om te zien hoe de toeristen hun weg zoeken over het pleintje en dan verdwijnen in 1 van de steegjes. Ze volgen allemaal dezelfde route en komen even later allemaal weer retour. Een oneindige stroom van mensen en het heeft soms wel wat weg van mieren die achter elkaar aan hobbelen.

Na een dubbele espresso waar je galblaas spontaan overspannen van zou worden (mocht je die nog hebben :-)) vervolgen we ons pad richting het kasteel.

Geen idee wat we er van konden verwachten, maar het was wel leuk voor Mirthe om de bordjes te volgen en een beetje spoorzoekertje te spelen.

Even later vinden we een fantastisch uitzicht over het zuidelijke puntje van Toscane en zien in de verte de stad waar we gisteren nog waren: Piombino. Mirthe vind het altijd wel spannend in de buurt van een kasteel. Zeker als er dan door pappa wat spannende verhalen over ridder “Ikhakjearm” en ridder “ikbeneenbangepoepert” aan toegevoegd worden. Dat is altijd dikke pret en geeft haar ook meer zin om verder te stappen en verder te ontdekken.  Want het begin van deze dag was niet zo voorspoedig. Mevrouw was natuurlijk niet weg te slepen bij haar vrienden wat resulteerde in stampvoeten en krijsen. Tja daar sta je dan als ouders op de camping met een schreeuwend kind. Toch maar standvastig zijn en laten zien wie de baas is. Ook bij aankomst in het dorpje gooide mevrouw er met de pet naar. Uiteindelijk is het toch goed gekomen…, maar de vrienden zijn toch wel erg belangrijk en dat terwijl je 4 bent. Wat moet dat dan wel niet worden als het een puber is.

Hoe dan ook het is uiteindelijk allemaal goed gekomen dus konden we onze weg vervolgen. Op de terugweg naar de auto hebben we nog even gestopt om te picknicken. Wat boterhammen erin doet altijd wonderen voor het energieniveau van onze kleine prinses. Er kon zowaar weer een lach vanaf.

Eenmaal terug in de auto gingen we op pad naar het volgende dorpje: Venturina.

Daar was helaas niet zo heel veel te doen. Kortom, door terug richting Sant Vincenzo en nog even langs de Coop supermarkt om inkopen te doen. Geen idee wat de prijzen doen, maar het geeft toch altijd het gevoel dat zo’n supermarkt goedkoper is dan het winkeltje op de camping. Vraag me af of dat ook zo is.

Een dagje Sant Vincenzo

Zo de 2e dag op de 1e bestemming.

Mamma wordt altijd onrustig als pappa een dagje zwembad voorstelt, dus moest er in elk geval iets extra’s op de agenda komen. Mirthe zag het allemaal niet zo zitten en die ging het liefst naar het zwembad met haar ‘ vrienden’. Want na een half uur op de camping had ze immers al vrienden gemaakt. Echter de ouders van die vrienden hadden ook een plan voor de dag en zo gebeurde het dus dat ze ze allemaal zag vertrekken met de pappa’s en de mamma’s. Dat is natuurlijk een beetje raar, maar daarna ga je zelf een stuk gemakkelijker mee naar Sant Vincenzo.

We waren door het dorp gekomen op de weg naar de camping en het zag er wel gezellig uit. Kortom rond een uurtje of 10 hebben we de auto gestart richting het dorp. Daar was het wel even zoeken om een parkeerplaats te vinden. Daarna lekker langs de winkeltjes geslenterd en een cappuccino gedronken. 

In de middag gingen we nog even langs de COOP supermarkt om wat boodschappen te doen en toen snel terug naar het zwembad. Eigenlijk zouden we naar het strand gaan maar nu die auto vol met boodschappen lag was dat eigenlijk geen optie meer. Dus eerst maar naar het huisje, iets eten en toen dus naar het zwembad.

Mirthe heeft de tijd van haar leven hier in het zwembad omdat het hele zwembad maar zo’n 40 centimeter diep is. Ze voelt zich dus de koning te rijk want ze kan gaan en staan waar ze wil, zwemmen zoveel ze wil en mevrouw hoeft geen bandjes aan. Dit zwembad is echt op kleine kinderen ingesteld. En niet 1 zo’n groot bad, maar zelfs 2. Niet voorzien van tegeltjes, maar van die rubber matten met een verende materie eronder zodat ze ook niet hard vallen als ze eens een keer uitglijden.

Als de buren allemaal met ijsjes terug komen dan wil Mirthe er natuurlijk ook nog 1, dus pappa weer op pad met zijn pinpas. De camping heeft, net als in Eurodisney een eigen betaalpas systeem. Eigenlijk ook gericht op kinderen (kunnen ze de hele dag geld uitgeven zonder geld bij zich te hoeven dragen….slim hoor :-)) 

En toen werd het langzaam tijd om weer richting de caravan te gaan. Mamma was al vertrokken omdat Mirthe en pappa samen nog even naar de Vacancesoleil desk gingen. We misten nl een bord en pappa had geen zin in gedonder als we vertrekken.

Eenmaal terug bij de caravan waren alle ‘vrienden’  al weer terug dus werd er snel verstoppertje gespeeld en nog van allerlei leuke meisjesdingen.

Juhuuu paardje

Vandaag waren we bij Igor en Nausikaa, die hadden we al bijna 2 jaar niet gezien dus het werd nodig tijd om weer eens van de gezelligheid te gaan proeven in Bergen op Zoom. Vanacht om half 3 nog een smsje verstuurd (nadat ik van het feest van de buren thuis kwam stond Naus op het antwoordapparaat)dat we rond 11 uur daar waren. Nou dat ging net niet helemaal goed... zelfs met TomTom wist pappa 3 x verkeerd te rijden op het zandpad naar de Manege toe. Maar goed, rond 11.30 uur waren we er dan toch.

Igor en Naus stonden al te wachten en het was eerst tijd voor een fristi en een bakkie koffie voor de grote mensen. Daarna gingen we de stal in om bij de paarden kijken en uiteindelijk bij 'Rocks' het paard van Nausikaa te stoppen. Die mocht zijn stal uit, lekker appeltje eten en daarna werd hij afgeborsteld. Nu nog het zadel er op en het feest kon beginnen. Best spannend....

Bij tante danielle vond je een jaar geleden het grote paard nog eng, maar nu durfde je al een stuk dichter bij te komen. Aaien was er nog niet bij, maar wegduiken onder pappa zijn jas was nu ook niet meer nodig. Jammer dat we niet op een kleine ponny konen voor jou, immers de eigenaar daarvan wil niet dat je zomaar zijn of haar paard uit de stal pakt. Toch maar even op de kermis de volgende keer.

Nausikaa vond natuurlijk dat pappa en mamma ook op Rocks moesten rijden. Er was geen ontkomen aan. Pappa ging eerst rustig aan, daarna in draft en ook nog in gallop. Dat doet wel pijn op bepaalde plaatsen bij pappa's. Mamma heeft het niet zo op paarden maar ook die moest een stukje rijden.

Daarna ging pappa nog een keer, deze keer ging het al beter met draven en galloperen. Eigenlijk was het best leuk als je het ritme goed te pakken hebt. En rond 14.00 uur werd Rocks terug gezet in zijn stal. Eerst nog even lekker in het zand rollen en daarna mocht hij terug.

Nu hadden we allemaal toch wel erg honger. Op naar een gezellig bosrestaurantje, 't Appeltje, met een grote speeltuin erbij.

Daar nog lekker wat gegeten en zitten borrelen en rond 16.00 uur moesten we naar oma Anneke. Nu was het tijd om uit logeren te gaan voor jou. Dinsdag haalt mamma je weer op. Immers heb jij nu lekker vakantie!!!

Italie here we come

Zo na een ander avondje rommelen achter de pc zijn we eruit.

De campings zijn geboekt en het wordt Italie.Dit jaar zullen we niet achter het net vissen zoals vorig jaar qua campings. Het motto was daarom "op tijd boeken". Helaas hadden we nu al niet meer overal de caravan (Met Airco) die we graag willen hebben, maar de locaties liggen in elk geval vast zoals we het in gedachten hebben.

Allereerst gaan we naar San Vincenzo, naar een camping aan de Toscaanse kust, vanuit daar rijden we een stukje terug naar boven/midden Toscane om in de buurt van Florence een weekje te verblijven, als laatste verder terug naar boven, richting Venetie om daar nog een weekje aan het strand en dicht bij Venetie te vertoeven.
Al bij al ruim 3 weken weg dus dat gaat wel een vakantie gevoel geven :-)

Hier even een overzicht van de diverse campings:
- 1e bestemming: Park Albatros
- 2e bestemming: Norcenni Girasolle club
- 3e bestemming: San Francesco

Vakantie uitzoeken

Gisteren avond hadden we een afspraak bij de buren om eens te kijken hoe de vakantie er uit gaat zien. We dachten dat even snel te fixen, maar wat blijkt nu....zelfs in december zitten veel van de goede campings al vol.... kortom, dat was niet even snel plannen. Vandaag nog even verder zoeken.

Het plan is nu om te beginnen ergens in het zuiden van Toscane aan de kust, dan naar Florence te rijden als centrale punt. Vanuit daar is het mogelijk om in 2,5 uur met de TGV in Rome te zijn. Daar nog 2 nachtjes slapen en dan terug naar Florence. Vervolgens nog een week in de buurt van Venetie en dan terug naar huis.

We gaan zien ofdat we het allemaal gepland gaan krijgen. 2 gezinnen, 3 kinderen en 4 verschillende bestemmingen valt niet mee :-)

Op naar Nieuw Zeeland

Vandaag was het zover! Opa Gerard en Oma Tilly gingen op familiebezoek en vakantie in Nieuw Zeeland. Ome Tom zou ze naar ons brengen vanuit Neer en daarna zou pappa ze naar Schiphol brengen. Omdat het nu uiteindelijk op een zondag was dat ze zouden vliegen, gingen de mamma's en de kindjes ook mee. Kortom, rond een uurtje of 14.00 waren niet alleen opa & oma, maar ook tom, danielle en lucas bij ons. Eerst samen nog gezellig een kop warme choco gedronken om daarna afscheid te nemen. Mamma, Pappa en jij gingen samen met Opa Gerard en Oma Tilly verder op weg naar Schiphol. Onderweg was het al dikke pret, maar op Schiphol vond je de loopbanden helemaal te gek. Nog even snel een frietje gegeten bij de Burger King en toen door naar de douna. Toen opa en oma eenmaal door de douna waren, na wat ferme knuffels van Mirthe en Mamma, zijn we nog even boven op het Panorama terras gaan kijken naar de vliegtuigen. Helaas was die gesloten. Maar niet getreurd, direct ernaast kon jij je nog even uitleven in de speeltuin. Pappa en mamma nog een thee gedronken en rond 19.30 uur zaten we weer in de auto naar het zuiden. Rond Amstelveen viel je moe, maar voldaan in slaap. Het was weer een leuke dag vandaag.

Het album van St. Ambroix

Zo het weekendje Frankrijk zit erop. Super leuk gehad, maar we hebben jou toch wel gemist. Het was dan ook fijn om je gisteren weer op te halen samen met Oma Anneke. Die blijft nu nog een paar dagen bij ons om een beetje op jou te passen. Immers is het nog steeds vakantie, maar pap en mam moeten al lang weer werken.

Mocht je eens door de foto's van St Ambroix willen kijken dan vind je ze hier:

Frankrijk, St Ambroix met de buren

En natuurlijk een dikke dankjewel voor Peter en Carine dat we welkom waren!

Papa en mamma waren even lekker in Frankrijk

Dit weekend trekken je pappa en mamma er even lekker met zijn 2tjes op uit.
Ze gaan met de buren naar Frankrijk. Vrijdagochtend vliegen we vroeg weg en maandagochtend vliegen we weer terug op Eindhoven airport. Lekker uit eten, genieten van het zwembad bij het vakantiehuis, met een cabrio rond rijden. Het kan allemaal niet op. Ondertussen ga jij leuke dingen doen bij oma Anneke.

MovieWorld Germany

Vandaag waren we een dagje naar MovieWorld Germany samen met Jurgen, Yvonne, Milan en nog iemand. Wie dat gaat worden weten we alleen nog niet. Yvonne is namelijk in verwachting van een broertje of zusje voor Milan. Dat is nog eens gezellig hé!
Helaas hadden we niet zo'n goede dag uitgekozen met het weer. De hele ochtend hebben we in de stromende regen gelopen en telkens moesten de attracties onder je billetjes schoon gemaakt worden. Hoe dan ook het was een gezellige boel.

In Nick land hebben de meeste tijd doorgebracht. Jurgen, Milan, jij en pappa gingen samen in de botsauto's dat was dikke pret. Helaas is de foto niet helemaal scherp maar je ziet in elk geval wel dat het er hard aan toe ging!


Je sprak al enkele dagen over Sponge Bob en Dora. Toen we ze dan op het eind van de middag toch eindelijk tegen het natte lijf liepen moest je er niets van hebben. Milan was nog bereid om Dora een hand te geven, maar jij nam al snel de benen.
Dora stond daar een beetje verlaten om zich heen te kijken dus moest pappa op komen draven om Dora te troosten.

Tegen het einde van de dag was pappa een beetje dol van al die kleine draaimolens (en de High Fall, zo'n 50 meter de lucht in en dan vrije val, en de MP Express een achtbaan waar je onderaan hangt)

Dus het werd tijd dat mamma de gelederen ging waar nemen in de diverse kinderattracties. Helaas werd ook mamma er redelijk snel ziek van. Te kleine rondjes voor pappa's en mamma's denken we.


En toen de dag er zo'n beetje op zat was het natuurlijk tijd om nog lekker wat te gaan eten. Op de terugweg van het MoviePark viel je vrijwel direct in slaap, maar toen we bij het restaurant stopten was je ook direct weer wakker. Spelen met Milan en eten... je kon er vandaag geen genoeg van krijgen!

Voor de rest van de foto's kijk je even op de fotosite!

Movie Park Germany

Op de terugweg!

Vandaag gaat om 6.45 uur de wekker van pappa zijn telefoon en 5 minuten later ook nog de wakeup call van de receptie. Mirthe slaapt er lekker door heen zodat wij eerst ons zelf kunnen doen. Dan Mirthe aan kleden en die is nog in diepe slaap. We gaan redelijk snel vooruit en het wordt tijd om de receptie te bellen om de golf car te sturen om de koffers op te halen. Rond 7.40 uur zijn we bij de receptie dus we moeten op schieten bij het ontbijt. Precies om 8 uur zijn we bij de receptie terug en daar staat de reisleiding en de bus al op ons te wachten. Wat denk je me daar van…voor het eerst in alle reizen die we ooit gemaakt hebben zijn ze daadwerkelijk op tijd. We laden snel de koffers in en giddie up go daar gaan we.
Mirthe heeft het naar haar zin in de bus en na zo’n 25 minuten zijn we op de luchthaven van Heraklion. Daar we als laatste het busje zijn ingegaan, hebben we als eerste de koffers en zijn we snel aan de beurt bij de gates. Dat is veel geluk omdat binnen 10 minuten er een enorme rij staat. We zijn dus ook snel door de douane en kunnen op ons gemak wachten tot de boarding begint. We vertrekken iets later dan bedoeld, eerst naar Rotterdam en dan nog een half uurtje door naar Eindhoven.
Mirthe heeft wat minder goede zin in het vliegtuig dan op de heenweg en we hebben one handen er dan ook vol aan om haar in haar stoel te houden. De liga’s zijn al snel op en de broodjes van de stewardesses komen ook wat te laat om haar honger te stillen..