Pappa's kunnen niet wachten

Als de piste er zo bij ligt dan kunnen de pappa's maar moeilijk wachten. 1 koffie gaat nog wel, maar dan begint het te kriebelen. Al snel stonden we dan ook buiten om de eerste paar keer de berg af te schuiven. Nu was dit nog al een belevenis want er lag nog zo veel poedersneeuw op de piste dat het wel weer even wennen was. Maar na een keer of 3 ga je daar ook met een rotgang doorheen.

Helaas sprak de man onder aan de lift geen woord nederlands en pappa zijn frans is ook niet zo sterk. We eindigden dan ook met een 12 rittenkaart ipv een halve dagkaart. Achteraf de juiste keuze daar we rond 15.00 uur in zulke heftige sneeuwbuien terecht kwamen dat het zonder skibril absoluut niet meer te doen was.

De dames hadden inmiddels ook wel hun buikje vol van in de sneeuw rommelen zoals ook de kinderen die inmiddels uitgeput waren. Tijd om nog wat te drinken en dan de rit thuiswaarts in te zetten. Omwillen van het slechte weer hadden we besloten om nog tijdens het daglicht terug te gaan. Nu was de weg omhoog geen pretje, maar naar beneden konden we gewoon sleeen / snowboarden. Binnen een kwartiertje waren we terug bij de auto. Nu begon het .... ruim 4 keer hebben we vast gezeten in de verse sneeuw die nog was gevallen. Gelukkig waren er ruim voldoende mensen in de buurt die ons keer op keer er weer uitgeholpen hebben. Terug naar de plek waar tom zijn auto stond en dan snel door naar de snelweg. Het was nu toch echt erg gevaarlijk geworden op die smalle weggetjes met aan 1 kant de afgrond. De mamma's vonden het dan ook helemaal niet erg toen we terug op de sneeuwvrije snelweg waren. Snel op pad naar een restaurant !

Sleeen in Spa

Al bij de vorige sneeuwperiode hadden we afgesproken dat we eens een keer naar De Ardennen zouden rijden als het weer ging sneeuwen. De principe datum was 29 januari en eigenlijk zouden we het hele weekend gaan. Door verschillende verjaardagen was dat achteraf geen optie.

Toen pappa vandaag opstond zag hij al op de Telegraaf dat er in de omgeving Luik zoveel sneeuw was gevallen dat er 500 truckers en 150 personen auto's noodgedwongen de nacht hadden doorgebracht op de E25. Kortom die sneeuw moet ongetwijfeld goed zijn daar nu. We hadden een voorspellende blik gehad dus plan A ging in werking: " We gaan !!"

Daarom iedereen rond 07.00 uur het bed uit zodat we rond 8 uur konden gaan rijden. Ook in Arendonk lag flink wat sneeuw dus we besloten om de route over Eindhoven te pakken via de A67 en de A2 naar het zuiden. Dat was in elk geval een 15-20 minuten omrijden, maar gezien de slechte kwaliteit van de binnenweggetjes liever niet binnendoor over Hasselt.

Bij de Afslag Roermond/Kelpen zouden Tom, Danielle en Lucas aanhaken en reden we samen door naar het zuiden. Nog even tanken en rond 10.30 uur waren we er al bijna. De rit was redelijk meegevallen..... althans tot dat moment.
Toen we in de Ardennen waren en we de snelweg af gingen, begon het feest. Lange smalle weggetjes, niet gestrooid en gemiddeld toch een behoorlijke helling naar boven. Het eerste stuk ging wel goed, maar zo'n 10 km voor onze bestemming moest Tom toch de auto aan de kant zetten na een aantal serieuze glijers. Allemaal overstappen in de Espace en we vervolgende onze weg. Wij hadden dan wel winterbanden, maar dit was inmiddels zo besneeuwd dat zelfs mensen met sneeuwkettingen besloten om de auto langs de kant te zetten en te voet verder te gaan. Op 1 km van de piste deden we dan ook maar hetzelfde.
Auto aan de kant. Kinderen warm aankleden, pappa's de skikleren aan en de snowboards onder de arm en kinderen op de slee. Terwijl we allemaal de spullen bij elkaar aan het harken waren ging Lucas vast lekker even snowboarden.... En als je denkt waarom zijn lucas zijn ogen dicht? Dat is omdat hij keihard " Cheeeeessseee" staat te roepen.

Daar gingen we dan de weg naar boven. En tja... zo'n laatste stukje valt natuurlijk niet mee. Zeker niet als je 2 ukkies bij hebt die omhoog moeten klimmen, als ze al op een slee gaan ieder op de eerste plek en op 1 dezelfde slee willen zitten en op een bepaald moment niet meer willen lopen. Wat is er mis met ieder een eigen slee en dan allebei vooraan zitten op je eigen slee.....??? Liever vechten ze allebei voor dezelfde slee en wie er dan vooraan mag zitten. Dan allebei maar lopen en de slee trekken. Het eerste stuk ging nog wel, maar op een bepaald moment was er geen weg meer en moesten we de laatste 300 meter door de bossen. En tja daar zakten onze ukkies toch wel tot hun middel in de sneeuw. En dat werd natuurlijk weer brullen. Sleetje trekken ging niet door die poeder en lopen was voor de kids ook veel te vermoeiend.... Al met al waren we pas rond 12 uur boven in het hutje. Tijd voor koffie, fristie en iets te eten. Even op kracht komen weer....

Skieles...of toch niet? Niet dus...

Vandaag zou je een eerste skiles hebben samen met Manoukje en Maerle.... maar tja.. het werd inderdaad zou! Tjonge jonge wat een chaos vandaag. We gingen lekker op tijd naar de Skibaan van Montana in Westerhoven. Eenmaal daar aangekomen bleek men aan het verbouwen te zijn (tja...dat doe je natuurlijk in de winter als je een skibaan hebt...toch?) Gevolg was dat het zowel boven in het café als onder in de omkleedruimtes een enorme bende was. Gelukkig hebben we nog even voordat de kinderen aan de slag moesten. Op ons gemak boven de jassen en de broeken aan en dan naar beneden. We wisten niet wat we daar tegenkwamen. Het was afgeladen vol en iedereen liep door elkaar. Geen enkele structuur in de wijze van verwerken van de klanten, nieuwe mensen binnen die les gaan krijgen en andere mensen die net hun les gehad hebben. Het liep allemaal door elkaar en op kinderhoogte moest je continue oppassen dat je geen schoen of ski in je nek kreeg. Laat staan een stok die rakelings langs je ogen ging. Personeel van Montana was er werkelijk, buiten de kassa's, niet te vinden en na een kleine 10 minuten voor een lullig tafeltje wachten zijn we zelf maar schoenen gaan pakken. Wat een ongelooflijke bende en zowel hans als ik werden er zelf helemaal krielig en zenuwachtig van. Uiteindelijk hadden we schoenen gevonden voor de kids en hebben we ze maar ergens op een balie de schoenen aangedaan. Toen was het wachten geblazen. Wachten geblazen tot de leraar kwam.... inmiddels was het 5 over 1 en er was nog niemand.... Hans vragen en we moesten een zekere Freek hebben. Maar plots stond daar een andere leraar te vertellen dat hij het ging doen.... dus wij verbaasd dat er geen 'Freek' was. Uiteindelijk kwam Freek opdagen en dat was het moment waarop Mirthe geen zin meer had. Ze schrok zich een hoedje: Freek had namelijk 2 piercings door zijn mondhoeken en Mirthe snapte niet wat die 'schroeven' daar deden. Ze begon te krijsen en wilde absoluut niet mee. Na een half uur op haar inpraten door bijna iedereen die erbij was, hebben we de moet opgegeven. Even later stond ik uit te leggen aan de kassa dat Mirthe toch wel erg geschrokken was van Freek. Vervelend, maar tja... ofdat dit nu zo'n slimme keuze is om op kinderen van 3 of 4 los te laten waag ik op dit moment nog te bedenken. Uiteindelijk gaan de pappa's en onze buurjongen bram de baan op. Zo af en toe kijken we even bij Manoukje en Maerle die wel trouw achter Freek aangingen. Die hadden het prima naar hun zin. En eerlijk is eerlijk... Freek bleek een kanjer van een leraar voor die kleine kiddo's. Veel plezier en hij kreeg ze alles doen. Toch erg jammer dat je deze les hebt laten lopen. Pappa kreeg uiteindelijk zijn geld terug en we hebben morgen nu wat meer vrije tijd. Jammer, had je graag willen zien kunstelen met de dames. Volgend jaar nog maar eens proberen. Maar dan gaan we wel naar Landgraaf, hier kom ik nooit meer terug... wat een chaos en een belachelijke prijs voor de kwaliteit : 31 euro voor een uur met je eigen materiaal in deze chaos ? Los van de service die men deed om in elk geval het geld terug te geven en die meiden achter de kassa verdienen respect de hele dag in die chaos.

Skieen op 1e kerstdag in peer

Rond een uurtje of 13.00 zijn we in de auto gesprongen om met enige spoed naar Ome Tom en tante Danielle. We zouden vandaag voor het eerst gaan proberen te skieen met jou en met je neefje Lucas. 3 en 2 jaar oud, dat zal wat worden op de skibaan dachten we. Na de schrik van het feit dat we voor jullie beiden volledig moesten betalen (lees bijna 20 euro incl materiaal)werd het tijd om de baan op te gaan. Natuurlijk moest pappa je moeder weer helpen met haar schoenen en duurde het allemaal erg lang voor iedereen zijn schoenen aan had, geplast had en klaar was om te beginnen. Jij had er na zo'n 3 keer van de berg af gleiden al wel genoeg van. (goh...van wie zou je dat nu hebben..) en ging daarna maar bij ome Tom en Lucas kijken. Ondertussen ging Danielle geheel haar eigen weg en dat ging lang niet verkeerd voor 1 van de eerste keren op de baan. Na een half uur met de kinderen rommelen werd het tijd om de dienst te wisselen. De mamma's gingen op Mirthe en Lucas passen en de pappa's gingen van de grote berg af vliegen. Al bij al sta je langer in de lift dan dat je naar beneden gaat. Hoe dan ook het was erg leuk en rond half 5 zijn we snel naar ome Tom zijn huis gegaan om om te kleden. Daarna door naar opa Gerard en Oma Tilly.